De oerwervel, waarbinnen de oerwervelliolte gelegen is, vertoont 
een mediale en een laterale lamel. De laterale is de cutislamel, 
waaruit de lederhnid met adnexa ontstaat ; de mediale is de spier- 
lamel, waaruit zich de musculatuur ontwikkelt. Bovendien echter 
ontstaat uit deze mediale oersegmenllamel ook nog het blasteem 
(mesenehym) waaruit zich het skelet zal vormen en bij de Amnioten 
wordt een vrij aanzienlijk deel hiervan verbruikt. Dit mesenehym 
hoopt zich op tusschen de chorda en de mediale oerwervellamel, 
zoodat de oer wervels lateraal waarts van de chorda gedrongen wor- 
den. De grenzen van de verschillende oersegmenten worden duidelijk 
aangegeven door het dwarsche verloop der intersegmentaal- ofinter- 
protovertebraalvaten. 
Welke is nu de ontdekking van v. Ebner ? 
Deze, dat van uit het lumen van den oerwervel (de oerwervelliolte 
dus) een nauwe spleet verloopt in mediale richting tot vlak bij de 
chorda. Deze spleet, door v. Ebner intervertebraalspleet genoemd, 
deelt elk segment in een goed af te grenzen voorste en achterste 
(craniale en caudale) helft. Bij Tropidonotus natrix (waaraan v. Ebner 
zijn eerste onderzoekingen verrichtte) is deze spleet het duidelijkst 
ter hoogte van de spinaalganglien. Meer dorsaalwaarts verdwijnt zij, 
ventraal waarts is zij tot in het gebied van de chorda goed te ver- 
volgen. Zooals gezegd, werd deze spleet voor het eerst door v. Ebner 
waargenomen bij Tropidonotus natrix en later door denzelfden ook 
aangetoond bij kippen, muizen en vleermuizen. Spoedig werd deze 
ontdekking door andere onderzoekers bevestigd voor andere dieren 
en ook voor den mensch. Het bestaan der spleet wordt dan ook 
niet meer betwist, v. Ebner kon ook reeds aantoonen, dat de inter- 
vertebraalspleten zuiver overeenstemden met de grenzen der latere 
blijvende wervelliehamen. Volgens hem verdwijnen ze ten slotte in 
de dichte weefselmassa, waarin later secundair de gewrichtsholten 
tusschen de wervels optreden. 
De blijvende wervels ontstaan nu elk in het gebied, dat begrensd 
wordt tusschen 2 intervertebraalspleten. Elke wervel behoort der- 
halve bij twee segmenten en is opgebouwd uit de caudale helft van 
een willekeurig segment en de craniale helft van het daarop volgende. 
Dit stemt dus volkomen overeen met de boven aangehaalde bewering 
van Remak, met dit verschil evenwel, dat de intervertebraalspleten, 
die de grenzen der blijvende wervelliehamen aangeven, reeds waar- 
neembaar zijn als de segmentgrenzen nog niet zijn verdwenen, zoo- 
dat het ongesegmenteerde blasteem, dat volgens Remak een tijdlang 
bestaan zou, in werkelijkheid niet voorkomt. 
Het is na deze uiteenzetting duidelijk, wat onder hergeleding van 
