^8 
de wervelkolom moet worden verstaan. De segmentatie, die door 
de blijvende wervels tot uitdrukking komt is niet dezelfde, als die, 
welke door de oer wervels gegeven wordt, ; er heeft een nieuwe en 
andere geleding plaats gevonden. 
Hoe gedragen zich nu de vergroeide caudale en craniale segment- 
helft bij den opbouw van den wervel ? Dit is afhankelijk van den 
betreffenden diervorm. Bij sommige dieren zien wij, dat beide helften, 
de oorspronkelijk caudale en de oorspronkelijk craniale helft een 
gelijk aandeel hebben in den opbouw van den wervel. Bij de meeste 
hoogere Amnioten en ook bij den mensch echter zien we, dat althans 
voor wat betreft den wervelboog, de caudale segmenthelft gaat over- 
wegen, terwijl de craniale, mede doordat daarin steeds de spinaal- 
zenuw en het daarbij behoorend spinaalganglion ligt, meer op den 
achtergrond treedt. Het is niet mijn bedoeling hier op het aandeel, 
dat beide segment helften in den opbouw van den wervel hebben, 
nader in te gaan. De opgaven der verschillende onderzoekers dien- 
aangaande loopen uiteen, wat ten deele te wijten is aan de zeer 
zeker groote moeilijkheden van het onderzoek, ten deele aan het 
reeds boven gereleveerde feit, dat de verhoudingen bij de verschil- 
lende diervormen in deze niet gelijk zijn. Alleen wil ik er den 
nadruk op leggen, dat hoe ook de segmenthelften zich in bepaalde 
gevallen bij den opbouw van den wervel gedragen kunnen, zij van 
nature beide een volwaardige potentie bezitten en wel in die mate, 
dat uit elk der beide helften onder bepaalde omstandigheden een 
volledige wervel kan ontstaan. Het bewijs hiervoor zijn de zoo- 
genaamde embolomere of rhachitome wervels, die zeer veelvuldig 
bij Anamnia voorkomen, doch ook bij Amnioten gevonden worden, 
zooals het eerst door Goette werd aangetoond bij Lacerta viridis, 
later door Manner bij Anguis en door Schauinsland bij Sphenodon, 
Castor fiber en Cetaceën. 
Na deze zeer korte uiteenzetting van het, essentieele in de meta- 
merië van den schedel en de hergeleding der wervelkolom zullen 
We nagaan, tot welke consequentie deze beide leerstellingen leiden 
in 1 de ontogenie van het cranio-vertebraal gebied. 
Indien de leer van de metamerie van den schedel volgens Froriep 
en de latere onderzoekers juist is, en er bestaat vooralsnog geen 
reden hieraan te twijfelen, dan moeten we ons het gebied van het 
spinale deel van den schedel (het praespinale kan hier als vallend 
buiten het cranio-vertebraalgebied buiten beschouwing blijven) en 
van de wervelkolom in een zeer jong stadium van embryonale 
ontwikkeling voorstellen, gelijk ook in de werkelijkheid inderdaad 
