82 
metamere formule Sn . b S (n -}- 1) a. Van het l e segment blijft 
nu de craniale helft S . I a, over, immers van de caudale helft van 
het craniaalwaarts daarvan gelegen segment blijft het door de 
cranio-vertebraalgrens gescheiden. 
De gevolgtrekking uit dit betoog, dat van geen andere praemissen 
is uitgegaan dan van de wet der hergeleding van de wervelkolom 
en van het feit, dat de cranio-vertebraalgrens eene intersegmentale 
is, moet dus luiden, dat zich tusschen den schedel en de wervel- 
kolom een vrije segmenthelft bevindt, die zeer zeker een osteogene- 
tische, misschien zelfs een hemispondylogenetische potentie bezit. 
Het is nu de vraag, ,of deze potentie ook geactiveerd wordt en 
zoo ja, tot welke verschijnselen deze activeering dan aanleiding 
geeft. Ofschoon het niet de bedoeling van deze mededeeling is, de 
hier opgeworpen vraag volledig te beantwoorden, zoo wil ik toch 
reeds vastleggen in welke richting het antwoord m.i. moet worden 
gezocht, en er op wijzen, dat in het cranio-vertebraalgebied zich een 
reeks verschijnselen voordoet, wier morphologische beteekenis nog 
steeds verre van eensluidend is gedefinieerd. In het bijzonder heb ik 
hier het oog op de variaties van den atlas in het gebied van den 
sulcus pro arteria vertebrali, op de verschillende verschijnselen, 
waarop feitelijk de Pro-atlashypothese van Albrecht steunt, op de 
concrescentia atlanto-occipitalis en de manifestatie van den occipitaal- 
wervel. 
Ik geloof, dat al deze verschijnselen onder één gezichtspunt, de 
aanwezigheid n.1. van de bovengenoemde segmenthelft Ia kunnen 
worden gebracht. 
De nadere uitwerking hiervan vormt het onderwerp van een 
volgende mededeeling. 
Physiologie. — De Heer Wertheim Salomonson biedt eene mede- 
deeling aan van den Heer Dr. S. de Boer : „Over het 
hartrhythme. 4 t/e Mededeeling. Hartalternantie” . 
(Mede aangeboden door den Heer Van Rijnberk). 
Door physiologen en klinici is herhaaldelijk een alterneerende 
werkzaamheid van het centraalorgaan van den bloedsomloop 
gevonden. Ook door het experiment werd dit verschijnsel op verschil- 
lende wijzen te voorschijn gebracht. Zoo kon Hoffmann (1) zijn 
stilstaande kikkerhartpraepaFaten tijdelijk alterneerend sterkere en 
zwakkere pulsaties laten maken door van langzame prikkelfrequentie 
in een snellere over (e gaan. Rümke (2) bracht kikkerharten tot 
