ik van den sphinkter en omgeving vervaardigde. Het uitlaten van 
gasbellen geschiedt niet onafgebroken, doch intermilteerend. Waar- 
schijnlijk wordt dus telkens de tonus die in de kringspier onder- 
houden wordt, voor een oogenblik onderbroken. Het mechanisme 
van deze sphinkteropening wat nauwkeuriger te leeren kennen : dat 
was ’t doel van dit deel mijner onderzoekingen. 
Om te beginnen moge worden opgemerkt dat de drukvermindering 
waaraan een visch wordt onderworpen, een zeker minimum moet 
overschrijden voor het dier een luchtbel laat ontsnappen. Reeds bij 
geringer drukverschil, dan waarbij bellen worden uitgelaten, geeft de 
visch blijk door onrustige vinbewegingen, op dit verschil te reageeren. 
Bij verschillende soorten en ook bij individuen van een soort onder- 
ling is het verschil tusschen drukvermindering waarbij vinreacties 
en waarbij bellen optreden erg variabel. Trouwens ook de minimale 
vermindering waarbij nog vinreacties geconstateerd werden, wisselt 
sterk. We zullen dus zooveel mogelijk onze proeven met meerdere 
dieren moeten doen, om betrouwbare uitkomsten te krijgen. 
Wanneer een visch zich aanpast aan den verminderden luchtdruk 
geschiedt dit niet in eens. Het ontspannen van den sphinkter schijnt 
slechts kort te duren en kan met tusschenpoozen zich herhalen, 
zoolang de visch nog niet geheel zich heeft aangepast. Na de eerste 
luchtbel komen er binnen korter of langer tijd nog een aantal. In 
’t algemeen wordt de tijdsruimte die verloopt tusschen twee lucht- 
bellen langzamerhand grooter, ’t geen van zelf spreekt, want de 
visch raakt bij iedere verdere luchtbel meer aangepast aan den nieuwen 
luchtdruk. Regelmatig is die verlenging der tusschenpoozen echter 
geenszins. 
Stelt men een visch langen tijd achtereen bloot aan een druk- 
vermindering die niet terstond luchtbellen doet ontsnappen, dan be- 
reikt men door de lange inwerking van dien zwakken prikkel ’t zelfde 
als door de korte inwerking van den sterkeren. Het was niet mogelijk 
aan te toonen dat het product van tijd en prikkelsterkte standvastig 
was, maar wel was ’t duidelijk dat onder een zeker minimum 
drukverschil nooit bellen werden uitgelaten en dat daarboven bij 
toename v. h. drukverschil het tijdsverloop voor ’t uittreden van 
de eerste luchtbel steeds kleiner werd. 
Brengt men een visch onder narcose, dan wordt, dit toonde 
Guyénot aan, het sphinkterreflex vertraagd. De sphinkteropening 
is een gevolg van het opheffen der tonische spanning in de spier. 
Het is een in hibitoir reflex dat door de narcose verdwijnt. Ik kan 
de uitkomsten van Guyénot’s proeven bevestigen. Eigenaardig is dat 
