deze reflexvertraging nog lang na ’t ontwaken uit de nareose blijft 
bestaan. Eerst wordt het ademhalingsrhythme weer normaal, dan 
herstelt zich het evenwicht, vervolgens treden afweerreflexen bij 
verschrikken, drukvermindering enz. op. Pas veel later herstelt zich 
het tonusreflex van den sphinkter. Het schijnt dat het centrum van- 
waar het efferent gedeelte van dit reflex uitgaat, langer gestoord 
blijft dan de centra van ademhaling, beweging enz. 
Een zelfde vertraging als door narcose ontstaat ziet men ook 
optreden, wanneer men den visch blootstelt aan de werking van een 
electrischen stroom. 
We zullen nu trachten na te gaan langs welke baan het inhibitoir 
sphinkterretlex verloopt. 
Guyénot geeft aan dat bij zeelt, karper enz. een vertraging in 
het optreden van het reflex valt te constateeren, wanneer de ver- 
binding tusschen het voorste stuk der zwemblaas en de perilym- 
phatische ruimte van het vestibulairapparaat welke gevormd wordt 
door de zoogenaamde WiiBERSche beentjes, verbroken werd. Is deze 
bewering juist dan moeten we dus als de functie of ten minste als 
een der functies van deze W EBERSche beentjes beschouwen : het doen 
kennen aan de hersenen van veranderingen in de gasspanning in de 
zwemblaas. Zwemblaas -j- WeberscIi orgaan moeten dan overeen- 
komstig de meening van Hasse, Bridge en Haddon, e.a. worden 
opgevat als een hydrostatisch zintuig. Bij dit hydrostatisch orgaan 
werkt nu de ductussphinkter als veiligheidsklep, waardoor elk teveel 
aan gas kan worden verwijderd. 
Guyénot deelt mede dat het uitlaten van luchtbellen vóór het 
vernietigen der bewuste verbinding optrad bij ± 4,5 c.m. kwik 
drukvermindering; terstond na de operatie geschiedde dit eerst als 
de vermindering 12 — 14 c.m. kwik bedroeg. 
In mijn vorig artikel (deze verslagen : deel XXIII blz. 857) ben 
ik reeds eenmaal te velde getrokken tegen de techniek van Guyénot’s 
experimenten. Ook nu zie ik me daartoe genoodzaakt. Tegen 
Guyénot’s methode zijn verschillende bezwaren. Zij berust op ’t losma- 
ken van het meest distale der Webersche beentjes, de Tripus van 
den zwemblaaswand, het onderzoeken van de reactie van den visch 
terstond na de operatie, en het sacrifieeren dadelijk daarop. 
Waarom werd alleen de verbinding tusschen den zwemblaaswand 
en de Tripus stuk getrokken? Kon dan soms de zwemblaas wanneer 
ze zich uitzet niet even goed nog tegen de Tripus een druk uitoefe- 
nen, die door middel van de rest van het Webersch orgaan kon 
worden overgebracht naar het vestibulairapparaat? Waarom moesten 
