97 
de visschen terstond na de operatie gesaerifieerd worden? Was het 
dan volstrekt uitgesloten dat de reflexvertraging een gevolg was van 
shock? Waarom werd tenminste niet van enkele visschen vastge- 
steld dat ze eenige. dagen na de operatie nog net zoo reageerden als 
dadelijk er na? 
Deze overwegingen deden het mij gewenscht voorkomen Guyénot’s 
proeven te controleeren. 
Op twee manieren trachtte ik de bewuste verbinding te verbreken. 
Ten eerste: door het maken van een mediane lengtesnede in den buik- 
wand bereikte ik de lichaamsholte en met een krom haakje trachtte 
ik langs lever, darm en genitalia schuivende de verbinding te ver- 
breken. De aanwezigheid van den sinus venosus bemoeilijkte deze 
handeling en ik heb er geen goede resultaten mede gehad, of liever 
mijne resultaten kwamen met die van Guyênot volkomen overeen. 
De tweede manier gelijkt veel op die van Guyènot. Ter zijde 
achter den kop werd een lengtesnede in de spieren gemaakt juist ter 
hoogte van de ligging van de Tripus. Ik bereikte de fossa auditoria 
van Weber, tastte met een fijn haakje het gebied af tot ik de Tripus 
voelde bewegen, dan vatte ik dien stevig beet, maakte hem voor- 
zichtig los van zijn verbinding met de zwemblaas eenerzijds, de 
overige Webersche beentjes anderzijds, om hem daarna uit het lichaam 
te verwijderen. Natuurlijk gebeurde dit beiderzijds. 
De verbinding was nu absoluut weg. 
De resultaten van deze proeven zijn nu zeer eigenaardig. Overal 
ivaar de verbinding verbroken ivas, zonder dat tijdens de operatie 
bloeding ontstond, bedroeg de drukv er mindering benoodigd om den visch 
tot het uitlaten van bellen te brengen, niet of niet noemenswaard meer 
dan voor de operatie. Alleen wanneer de algemeene toestand van het 
dier slecht was, en terstond na de operatie was vertraging waar te 
nemen. Soms was n.b. vertraging waar te nemen bij visschen die 
slechts een begin van operatie hadden doorstaan welke bovendien 
noch ’t WeberscIi orgaan, noch de zenuwen die den sphinkter inner- 
veeren gold. Wanneer we dan nog bedenken, hoe lang die vertraging 
van het reflex bestaan bleef na bedwelming, of na het herstellen 
van de inwerking van den electrischen stroom, dan kunnen we wel 
zeker zijn dat Guyénot’s resultaten aan shock zijn toe te schrijven. 
Onze gevolgtrekking is dan ook dat voor de theorie van Hasse c.s. 
aangaande de functie van zwemblaas en WeberscA orgaan, in de 
experimenten van Guyènot geen steun mag worden gezocht. 
Ten overvloede heb ik de onderstelde reflexbaan nog op een ander 
punt verbroken. 
Indien het sphinkterrellex door het buiten werking stellen van het 
7 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A°. 1915/16. 
