99 
Deze uitkomst zou - verklaard kunnen worden, wanneer we konden 
aantoonen dat de vagustak vlak bij den sphinkter ook vezels voor 
’t instandhouden van den tonus (b.v. sympathische vezels) bevat, 
wier doorsnijding den tonus deed verdwijnen en dus de inhibitie- 
vertraging volkomen ophief. 
2°. Mikroskopische bevindingen. Wat leeren ons de topografische 
studiën van Chevrel aangaande het sympathisch zenuwstelsel der 
visschen en onze eigen histologische en mikroskopisch-anatomische 
onderzoekingen over de sphinkter-innervatie? 
Chevrel onderscheidt drie deelen bij ’t sympathisch systeem der 
visschen: het craniale, het abdorrunale en het caudale deel. Hij 
beschrijft de verbindingen die de vijf gangliën van het eerste deel 
vormen met de hersenzenuwen, kieuwzenuwen en R. lateralis en geeft 
dan eene beschrijving hoe bij Labrax lupus de R. intestinalis vagi 
vlak bij de splitsing der Arteria coeliaca in Art. hepato-duodenale 
en Art. mesentero-spleniale een sterke Plexus coeliacus vormt met 
den N. splanchnicus, die uit het eerste abdominale sympathische 
ganglion stamt. Aangaande een dergelijke plexus bij Cyprinoiden 
vermeldt Chevrel niets. Daar deze echter overigens in hoofdzaak met 
Labrax overeenstemmen, is er geen reden om aan te nemen ‘dat ze 
hier "niet aanwezig zou zijn. De waarschijnlijkheid dat de tak die 
den oesophagus innerveert door middel van den Splanchnicus sym- 
patische vezels ontvangt is dus zeer groot en wordt vrijwel tot zeker- 
heid wanneer in de fijnste zenuwvertakkingen op de spiervezels 
sympatische vezels kunnen worden aangetoond. 
Het mag als bekend worden verondersteld, dat in de dwarsge* 
streepte spier drie soorten van zenuweindigingen kunnen worden 
aangetoond. Ten eerste de epilemmaal gelegen sensibele zenuweindi- 
gingen, ten tweede de hypolemmaal gelegen eindigingen die met 
zenuwvezels in verbinding staan welke een myelinscheede bezitten, 
de z.g. motorische eindplaatjes van Kühne; ten derde veel fijner 
gebouwde, eveneens hypolemmaal gelegen, netwerken, die zoover na 
te gaan is, steeds van merglooze vezels afkomstig zijn en als acces- 
sorische eindplaatjes betiteld worden. Boeke die deze laatste soort 
beschrijft houdt ze voor uiteinden van sympathische vezels. 
Uit de publicaties van de Boer weten we sedert enkele jaren dat 
de sympathische vezels den tonus der spieren onderhouden. 
Door het aantoonen van accessorische eindplaatjes in den sphinkter 
ductus pneumatici, is nu voor mij de antagonistische innervatie zeer 
waarschijnlijk geworden. 
Voor de studie der motorische eindplaatjes gebruikte ik de zilver- 
impregnatie van Bielschowsky, naar de voorschriften van Boeke. De 
7* 
