100 
resultaten door mij met deze methode voorloopig bereikt, worden 
duidelijk uit de fig. 1 — 3. Histologische bijzonderheden aangaande 
het verloop der zenuwvezels, en den vorm der eindplaatjes kunnen 
hier achterwege gelaten worden. De hoofdzaak is dat er in de spieren 
die oesophagus en ductus afsluiten, tweeërlei motorische eindplaatjes 
te vinden zijn. 
De hypolemmaal eindigende neurofibrillen die zoover ze te ver- 
volgen waren geen mergscheede bezitten, waren fijner dan die met 
mergscheede. De eindplaatjes waren minder duidelijk en eindigden 
meestal in eenvoudige lussen. 
Er bestaat dus goede grond om aan te nemen, dat de sphinkter dubbel 
geinnerveerd wordt, dat de prikkels langs den sympathicus den tonus 
onderhouden, die langs den vagus den tonus opheffen. 
Het gemakkelijkste is de functie van den Ductus-sphinkter te 
onderzoeken door den visch bloot te stellen aan veranderden luchtdruk. 
Er zijn echter ook andere prikkels die het „inhibitoir retlex” 
opwekken ; prikkels die op andere zintuigen dan het hydrostatische 
zintuig (de met gas gevulde zwemblaas) inwerken, zijn ook daaronder. 
De volgende liet ik op visschen in werken : lichtprikkels, trillingen 
van het water, (of men die als geluids- of als gevoelsprikkels moet 
opvatten, laat ik voorloopig in ’t midden), prikkels op ’t evenwichts- 
orgaan, chemische prikkels, insluiten in kleine ruimte (dit is niet op 
te vatten als prikkel op een bepaald zintuig maar als ’t verwekken 
van angst). 
a. Lichtprikkels. 
De visschen in ’t proefbassin begaven zich bijna altijd naar het 
donkerste gedeelte. Verlicht men het bassin, dan keeren ze zich van 
het licht af maar worden niet onrustig. Dat worden ze wel wanneer 
men afwisselend het bassin verlicht en weer donker maakt. Stelt 
men b.v. een visch bloot aan ± 120 lichtwisselingen in de minuut, 
dan gaat het dier onrustig rondzwemmen, de ademhalingsrhythme 
stijgt van ca. 50 tot ruim 90 per minuut, de bek wordt telkens 
opengesperd, en tenslotte laat de visch eenige gasbellen ontsnappen. 
b. Trillingen in het water. Deze werden voortgebracht door met 
een staaf te tikken tegen de glazen proeflesch, die in ’t bassin stond 
en waarin de visch zich bevond. De resultaten komen met die 
sub a genoemd, overeen. 
c. Prikkels op ’t evenwichtsorgaan. 
Brengt men een visch in een volkomen met water gevulde flesch, 
die daarna goed met een ingeslepen stop wordt afgesloten en draait 
men die flesch dan snel in allerlei richtingen rond, dan noodzaakt 
