125 
Voor binaire 1 ) en tèrnaire*) stelsels is deze vraag reeds opgelost; 
de daarbij gevolgde weg [nl. met behulp van de graphische voor- 
stelling van de en de S-functie] is echter niet geschikt om op 
stelsels met meer kom ponenten toegepast te worden. De volgende 
methode is veel eenvoudiger en leidt voor elk willekeurig stelsel 
steeds tot het doel. 
Wij beschouwen een invariant punt met de phasen F x , F t , . . . ibi-t -2 
en twee der van dit punt uitgaande kurven nl. (F x ) = F a -f- F t -f- 
-j~ • • • I 0+2 en (F 2 ) = F x -}- h 2 . . . (zie tig. 1). Tusschen de 
stabiele deelen dezer kurven strekt zich het veld (F X F 3 ) = F x -f- 
-f- F 4 + • ■ ■ i^j-j -2 uit. Beschouwt men alleen stabiele toestanden, dan 
eindigt dit veld eenerzijds in kurve (Fj, anderzijds in kurve (F 2 ). 
Het is nu de vraag in welken der beide hoeken (F x ) O (F 2 ) het veld 
(F t F t ) zich bevindt nl. in den hoek, die kleiner of in den hoek die 
grooter is dan 180°. Het eerste geval 
is in tig. 1 geteekend ; in het laatste 
geval zou het veld (F 1 F 2 ) zich over 
de metastabiele deelen der kurve (I\) 
en (F 2 ) uitstrekken. Wij noemen den 
hoek van het veld (F X F 2 ) in het punt 
O den veldhoek van (F r F 2 ) ; men kan 
nu aantoonen : „een veldhoek is altijd 
kleiner dan 180°.” 
Om dit aan te iconen denken wij ons in tig. 1 het veld (F i F 2 ) 
in den hoek (F x ) O (F 2 ), die grooter is dan 180b Het stabiele deel 
van dit veld strekt zich dan aan beide zijden van het metastabiele 
deel der kurve (F x ) en ook van (. F 2 ) uit. Dit is nu in strijd met de 
eigenschap, dat het stabiele gedeelte van elk veld, dat uit eene kurve 
ontstaan kan, zich slechts aaip ééne zijde dier kurve bevindt. Hieruit 
volgt dus dat de veldhoek kleiner dan 180° moet zijn. 
Wil men in . tig. 1 dus het veld (F X F 3 ) teekenen, dau zal dit zich 
moeten bevinden in den hoek (F x ) O (F 3 ), die kleiner is dan 180°. 
Daar in fig. 1 {F s ) en (F 2 ) aan verschillende zijden van (F x ) getee- 
kend zijn, vallen de velden (F X F 2 ) en (F l F 2 ) buiten elkaar ; hadden 
wij (F 2 ) en (F s ) aan dezelfde zijde van (F x ) genomen, dan zouden 
beide velden elkaar ten deele bedekken. 
Eene andere eigenschap is de volgende : ieder veld, dat zich over 
het metastabiele of stabiele deel eener kurve (F p ) uitstrekt, bevat de 
!) P. A. H. SCHREINEMAKEES, Z. f. Phys. Chemie 82 59 (1913) en F. E. C 
Scheffer, deze Verslagen October 1912. 
2 ) F. A. H. ' Schreinemakers, Die heterogenen Gleichgewichte von Bakhuis 
Roozeboqm lir 218. 
