phase . F p , of met andere woorden: elk veld, dat door het' stabiele 
of rnetastabiele deel eener knrve (F p ) doorsneden Avordt, bevat de 
pliase Fp. In een invariant punt treden de n -J- 2 phasen F X F 2 ... F n +v 
op ; rondom dit punt strekken zich dus \{n- f- 2) (n -f- 1) bivariante 
velden uit. In n-\-l dezer velden ontbreekt de pliase F, nl. in 
(F X F 2 ), {F,F,)...{F,F n+i )-, in al de andere [nl. m\n{n-\-l) velden] 
is zij echter aanwezig. Hetzelfde geldt voor elke andere phase. 
Wij denken ons nu in fig. 1 de kurven (F x ), (F 2 ) . . . (i^+ 2 ) getee- 
kend. De n -j- 1 velden, waarin de phase F x niet optreedt, gaan 
alle uit van het stabiele deel der kurve (F x ) ; geen enkel dezer velden 
kan zich dus over het stabiele deel der kurve (F x ) uitstrekken. Breidt 
een veld zich dus over het stabiele deel der kurve (F x ) uit, dan 
moet het dus de phase F 1 bevatten. 
Daar iedere veldhoek echter kleiner dan 180° is, kan ook geen der 
n -J- 1 velden, waarin de phase F x niet optreedt, zich over het meta- 
stabiele deel der kurve (F x ) ui t breiden ; de velden, die zich over dit 
deel uitbreiden, bevatten dus alle de phase F x . 
Wij vinden dus : ieder veld, dat zich over het metastabielc of 
stabiele gedeelte eener kurve (F p ) uitbreidt, bevat de phase F p . 
Men moet hierbij in het oog houden, dat het rnetastabiele deel 
eener kurve altijd door een of meer velden bedekt wordt, maar dat 
dit met het stabiele deel niet altijd het geval is. Verder is het ook 
wel duidelijk dat het omgekeerde der voorafgaande stelling, nl. : 
„alle velden, die de phase F p bevatten, breiden zich over het meta- 
stabielc of stabiele deel der kurve (F p ) uit” niet waar behoeft te 
zijn ; dit is alleen altijd in unaire stelsels het geval. Wij komen 
later op deze en andere eigenschappen nog terug. 
Wij zullen thans eene stelling afleiden, die voor de bepaling van 
de ligging der kurven ten opzichte van elkaar van groot belang is. 
Wij nemen, om de gedachten te bepalen, een invariant punt met 
de phasen F lt F 2> F 3 , F 4 en F s en beschouwen de van dit punt uit- 
gaande kurve (F x ) — F 2 -j- F s -f- F A -j- F ;> . Tussehen de vier phasen 
van dit evenwicht treedt bij warmtetoevoer of -afvoer ofbijvolume- 
verandering eene reactie op, die, zoo als wij boven gezien hebben, 
door de samenstellingen der phasen volkomen bepaald is. Zij deze 
reactie b.v. : 
F 2 + F, ^ F, + F, ( 6 ) 
Van de kurve (F\) gaan dus vier bivariante velden uit nl. F a F t F t , 
F 2 F t F & , F ï F 4 F i en F s F i F i . Uit (6) volgt dat de velden F a F 3 F 4 
en F 2 F t F s aan de eene zijde en de velden F 2 F 4 F s en F t F 4 F & 
aan de andere zijde van kurve (F x ) liggen. Wij schrijven dit: 
