vlakte-energie. *) Voor korten tijd heeft Valeton * 2 ) deze opvatting 
op de volgende manier geformuleerd : 
,,Bij microscopische en submicroscopische krystallen heeft de opper- 
vlakteenergie een meetbaren invloed op de oplosbaarheid. Zulke 
krystallen kunnen met een oplossing slechts dan in evenwicht zijn, 
als hun vorm correspondeert met het minimum van oppervlakte- 
energie. Bij macroscopische krystallen is deze invloed practisch niet 
voorhanden. Het evenwicht van deze krystallen is met betrekking 
tot den krystalvorm indifferent 
C. Voor ons speciaal model is de geheele nog ongebruikte voor' 
raad energie in de eene uitdrukking 
Sk As 
samen te vatten, waarmee in het driedimensionale geval de opper- 
vlakte-^ nergie van het krystal overeenstemt; daarnaast blijft niets 
meer over, wat aan een energie van hoekpunten of ribben in *het 
driedimensionale geval zou kunnen beantwoorden, waarmee Brillouin, 
Vernadsky en Pawlow 3 ) werken. Nu kan men echter het model 
algemeener maken, doordat men bovendien b.v. nog die isotrope 
attractiekrachten tusschen de moleculen laat bestaan, waarmee Laplace, 
Gauss en van der Waals werken met werkingsspheren, die nog vele 
moleculen bevatten. 4 * ) Opmerkenswaardig is, dat dan inderdaad nog 
speciale ribben en hoekpunten-energieën optreden, wier getalwaarde 
voorloopig nog onbepaald blijft. 6 ) 
D. Op de moleculaire interpretatie der splijtrichtingen zijn we 
0 A. Berthoud, Journ. de Chim. Phys. 10 (1912) p. 624. — G. Friedel, Journ.' 
de Chim. Phys. 11 (1913) p. 478. 
2 ) l.c. p. 42. Verg. daarin de nadere opgaven over de proeven van Hulett Z. f. 
phys. Gh. 37 (1901) 385 met krystalpoeder van gips en bariumsulfaat. 
s ) Zie de citaten in § 1. 
4 ) In samenhang hiermee zij nog melding ervan gemaakt, dat Einstein Ann. d. 
Phys. 34 (1911) p. 165, uit de wet van Eötvös tot het besluit komt, dat men ook 
in vloeistoffen slechts tusschen die naburige moleculen, die elkaar onmiddellijk 
aanraken een attractie mag aannemen. 
6 ) Bij de gebruikelijke afleiding van de grondvergelijkingen der capillariteit 
vallen de desbetreffenden termen weg, omdat men in een bepaald punt der aflei- 
ding van de aanname gebruik maakt, dat de kromtestralen van het oppervlak 
overal boven een bepaalde eindige waarde blijven. Verg. o.a. H. Minkowski, Art. 
Kapillaritat, Math. Encykl. V. 9, § 14, overgang tusschen vergelijking (24) en (26). 
Deze veronderstelling geldt vooreerst niet bij krystalkanten en -hoeken, maar boven- 
dien ook b.v. bij de kant waarin 3 vloeistoffen aan elkaar raken. Brillouin, Ann. 
Chim. .et Phys. [7] 6 (1895) p. 540 heeft getoond dat de structuur der groeve die 
ontstaat bij het krassen van glas en andere stoffen hoofdzakelijk juist door de 
kanten- en hoeken energie bepaald wordt. 
