167 
1. Beschouwen we thans twee lineaire stroomgeleiders (stroom- 
draden), waarin stroomen i x en i 3 loopen. Zij M\ de inductievloeiing 
door den eersten, M 2 die door den tweeden stroomdraad. Veranderen 
M x en M 2 oneindig weinig, dan volgt uit (1 j 
dT=- (i 1 dM l + i 2 dAQ, 
waarvoor we kunnen zetten 
1 1 1 
dl' — d ( i , M x -f- i, M 3 ) M 1 di x M 2 di 2 . 
c cc 
Het eerste lid dezer vergelijking is eene totale differentiaal, aan- 
gezien T door i x en i 2 volkomen bepaald is, derhalve moet 
( 2 ) 
M x di x + M 2 di 2 
ook eene totale differentiaal zijn, waaruit volgt 
dM 1 _dM 2 
di 2 di x h 
d. w. z. de vermeerdering der inductievloeiing door den eersten 
stroomdraad, veroorzaakt door eene oneindig kleine stroomver- 
andering in den tweeden, is gelijk aan de vermeerdering der inductie- 
vloeiing door den tweeden stroomdraad, veroorzaakt door eene gelijke 
stroomverandering in den eersten. 
Eene vermeerdering der inductievloeiing clM zal een stroomstoot 
tengevolge hebben, waarbij door iedere doorsnede van den stroom- 
draad de hoeveelheid electriciteit 
de _ 1 dM 
gaat, als io den weerstand van den stroomdraad voorstelt. Het 
negatieve teeken beteekent, dat de richting van den stroomstoot in 
linksche cyclische orde is met de vermeerdering der inductievloeiing. 
Neemt nu de stroom i x toe met het oneindig kleine bedrag di x , 
dan zal de inductievloeiing door den tweeden stroomkring toenemen 
met 
dJf, 
dM 2 = —A di . 
dïi 
Dientengevolge zal er gedurende korten tijd in den tweeden ge- 
leider een inductiestroom vloeien. Heeft na afloop van dezen tijd de 
stroom in dezen geleider weer dezelfde waarde als te voren, dan 
bedraagt de ,,integraalstroom”, d. w. z. de totale door den inductie- 
stroom in beweging gebrachte hoeveelheid electriciteit 
] ) Voorzoover ik heb kunnen nagaan is deze betrekking, evenals de verderop 
volgende (3), (8), (15) en (17), nieuw. 
