196 
magnetisch gesplitste lijnen zeer bemoeilijkt kan worden. De (elec- 
trische) trillingen, die loodrecht op de lengterichting van de spleet 
geschieden, werden, terwijl de spleet langzaam vernauwd werd, ten 
slotte bijna niet meer doorgelaten. 
Het schijnt interessant enkele metingen mede te deelen, die doen 
zien bij welke spleetwijdte de bedoelde polarisatieverschijnselen voor 
den dag komen. Wij kunnen er ons dan een oordeel over vormen in 
hoeverre storingen door de fijnheid van de spleet te verwachten zijn. 
Met de inrichting die in tig. 1 is geschetst, kon de relatieve ver- 
zwakking der horizontale trillingen gemakkelijk gemeten worden, 
Monochromatisch groen licht valt op een spleet S, waarachter 
een kalkspaath rhomboëder K geplaatst is in zoodanigen stand, dat twee 
beelden van de spleet ontstaan, waarvan het eene door verticale, 
het andere door horizontale trillingen wordt gevormd. Met een nicol 
N kan men de intensiteit der beelden gelijk maken. 
'h 
L 
Fig. 1. 
Fig. 2. 
Zijn (tig. 2) OP en OQ de trillingen in de beide spleetbeelden, 
dan zal, als men de trillingsrichting van den nicol loodrecht op PQ 
plaatst, de voorwaarde voor de gelijke intensiteit der beide beelden 
zijn tang. « = OP : OQ. De verhouding der intensiteiten van de 
horizontale en verticale trillingen wordt dan gegeven door tang 2 «. 
Een eerste proef werd genomen met een spleet (van platinoid) 
uit een spektroskoop met constante deviatie van Hilger. 
De uitkomsten zijn in het volgende tabelletje samengevat. (p. 201). 
De waarde van de spleetwijdte bij tang. a = 1 is die waarin het 
eerste begin van uitdooving der horizontale trillingen merkbaar werd. 
De volgende waarnemingen zijn verricht, met een spleet (eveneens 
uit platinoid) behoorende tot den collimator van een echelon 
spectroskoop. (zie tabelletjes p. 201). 
