871 
een laag van 300 kilometers dikte, 40000 kilometers door een 
1200 kilometer dikke laag.} 
Door nu de uitwerking na te gaan van de lichtverstrooiing in de 
lange, enge kolom van zonnegassen op dien weg aanwezig, zouden 
we in staat moeten zijn, de voornaamste eigenschappen zoowel van 
het flits-speetrum als van de Fraunhofersche lijnen in het rand- 
spectrum te verklaren. Het probleem is niet erg eenvoudig, maar, 
naar ik meen, toch voldoende bepaald ; ieder afzonderlijk geval kan 
uit dit oogpunt worden behandeld, en men zal zien dat de algemeene 
trekken van die twee typen van spectra onmiddellijk af te leiden 
zijn uit de genoemde voorstelling. 
Om te beginnen herinnere men zich dat de plaats waar men den 
zonsrand ziet, volgens de uitlegging die wij van de fotosfeer hebben 
gegeven l ), afhangt van refractie in de onregelmatige dichtheidsgra- 
dienten. De middellijn van de fotosferische schijf wordt bepaald 
door de gemiddelde brekings-verstrooiing van stralen die niet in 
merkbare mate aan anomale dispersie onderhevig zijn. Golfsoorten 
die wèl merkbare anomale refractie ondergaan in lagen nabij den 
schijnbaren rand, zullen elk haar eigene, iets grootere zonneschijf 
vertoonen. 
Aan elke waarde van ± ( n — 1) beantwoordt een bepaalde grootte 
van schijf. De ringvormige deelen dier grootere schijven welke 
buiten de hoofdschijf uitsteken, vormen tezamen de chromosfeer 2 ). 
Wordt nu de spleet van een spectrograaf zóó gesteld, dat zij de 
hoofdschijf juist aanraakt, dan doorsnijdt zij de daarbuiten uitstekende 
ringen, wier licht dus het flits-spectrum zal opleveren, waarvan elke 
lijn bestaat uit golven, aan beide zijden van de eigen-perioden der 
middenstof thuisbehoorende. Op een flits-lijn kan de correspondee- 
rende Fraunhofersche lijn zichtbaar wezen („dubbele omkeering”), 
omdat de spleet zich eigenlijk bevond op de beelden der zonneschij- 
x ) Versl. Afd. Natuurk. XXII, 64, 1913 ; Astroph. Journ. 38, 129, 1913. 
2 ) Bij eerste benadering verwaarloozen wij den radialen dichtheidsgradient tegen- 
over de onregelmatige gradiënten. Lichtbreking in de „dichtheidsgradienten op 
kleine schaal” draagt bij tot het R-licht zoowel als tot het V-licht van de chromo- 
sfeerlijnen. De uitdrukking „gradiënten op kleine schaal” heeft betrekking op een 
toestand waarbij de dichtheid verschillend is in ruimten, zóó klein, dat zij op den 
afstand van de aarde tot de zon niet afzonderlijk gezien kunnen worden. De tegen- 
werping, door Adams en Burwell gemaakt bovenaan blz. 26 van Mt. Wilson Gontr. 
No. 95, nl. dat de golflengten der chromosfeerlijnen geen duidelijke systematische 
variaties vertoonen, zal hiermede wel ondervangen zijn. Wij hebben te doen met 
een gemiddeld effect. Gradiënten op groote schaal, in hooger gelegen lagen, open- 
baren zich als protuberanties ; in het spectrum van deze neemt men dikwijls waar, 
dat R-licht en V-licht plaatselijk gescheiden zijn. 
