872 
ven die beantwoorden aan de lichtsoorten uit de naaste omgeving 
der beschouwde eigen-peiïode. Het zichtbaar zijn van die dubbele 
omkeering vereischt natuurlijk, dat de spleet zeer nauwkeurig rakende 
aan het hoofd beeld is ingesteld ; en wij zien dus onmiddellijk in, 
door welke oorzaak Adams en Burwell vonden dat „dubbele omkee- 
ring een algemeen kenmerk van alle lijnen in het spectrum der 
chromosfeerlagen schijnt te zijn” *), terwijl in de flits-gpectra, ver- 
kregen met de prisma camera bij eclipsen, dubbele omkeering beperkt 
blijft tot de sterkere lijnen. * 2 ) 
Hoofdresultaten van de nieuwere waarnemingen betreffende het 
flils-spectrum (door Hale en Adams, Mitceell, Adams en Burwell) zijn : 
1°. De lengten der sikkels van het flits-spectrum nemen over het 
algemeen regelmatig toe met de intensiteiten der correspondeerende 
Fraunhofersche lijnen. 3 ) 
2°. Het verschil tusschen de intensiteits-cijfers van flits-lijnen en 
Fraunhofersche lijnen is positief voor zeer zwakke lijnen van het 
zonnespectriun, neemt af naarmate men sterkere lijnen beschouwt, 
gaat door nul, en verkrijgt dan toenemende negatieve waarden voor 
zonnelijnen tot intensiteit 6 4 ) (een betrekking die ook aldus kan 
worden uitgedrukt: de intensiteit van flitslijnen neemt toe met de 
intensiteit der daaraan beantwoordende Fraunhofersche lijnen, maar 
langzamer). 
3°. De zoogenaamde „enhanced lines” komen met buitengewoon 
groote intensiteit in het flitsspectrum voor, en vertoonen zich bijna 
altijd met dubbele omkeering. De lijnen van diezelfde klasse zijn 
in het Fraunhofersche spectrum aan den rand der zonneschijf meestal 
verzwmkt en nagenoeg ontdaan van hare breede, uitvloeiende randen 
(vleugels). 
4°. Volgens Adams en Burwell zijn flitslijnen verplaatst naar het 
rood ten opzichte van de Fraunhofersche lijnen van het midden der 
O 
zon, en wel gemiddeld ongeveer 0.006 A. Als gemiddelde van de 
O 
rand-cemrum- verplaatsingen vonden dezelfde waarnemers 0.008 A. 
!) Astrophysical Journal 41. 136, 1915; Mt. Wilson Gontr. No. 95, 21. 
2 ) Het feit dat de algemeene dupliciteit van chromosfeerlijnen, die in mijn eerste 
publicatie over anomale dispersie in de zon (1900) reeds voorspeld was, niet dui- 
delijk te zien was op de beste fotografieën van eclips-spectra, is wel aangevoerd 
geworden als een argument tegen de uitlegging van de chromosfeer als een dis- 
persieverschijnsel. Nu het schijnt dat dupliciteit toch werkelijk een universeele eigen- 
schap van die lijnen is, zou het onderwerp misschien wederom als argument dienst 
kunnen doen, doch nu ten gunste van de theorie. 
s ) St. John, Astrophysical Journal 40, 858. 1914; Mt. Wilson Gontr. No. 88, 3. 
4 ) Ibid. blz. 368 en 13. 
