874 
gewicht toonen in den regel korte sikkels, en het bevredigt ons, 
die elementen dan ook alleen op lage niveaux aan te treffen. Maar 
ook de koolstofsikkels zijn kort, en men dient dus aan het lichte 
element koolstof evenzeer een laag niveau toe te wijzen. Er zijn 
meer tegenstrijdigheden of althans moeilijkheden, van dezen aard. 
Verschillende lijnen van een en hetzelfde element (Ca, Sr, Ti, Fe, enz.) 
duiden vaak, volgens deze zienswijze, op zeer verschillende niveaux, 
een feit voor welks verklaring de hulp-hypothese noodig is, dat het 
selectief stralend vermogen van zulke elementen zich sterk wijzigt 
met de hoogte. 
Wanneer wij daarentegen het flits-licht uitleggen als selectief 
verstrooid fotosfeerlicht, dan worden de lengten der sikkels (daar 
zij een maat zijn voor de afstanden buiten den rand, waarop het 
anomaal verstrooide licht nog zichtbaar is) bepaald door de concen- 
tratie waarmede iedere soort dragers van eigen-perioden vertegen- 
woordigd is in het gasmengsel. Wij ontkennen niet dat de samen- 
stelling van het mengsel waarschijnlijk veranderlijk is met de hoogte 
maar zelfs indien zij op alle niveaux gelijk bleef, zouden dragers, 
gering in aantal, korte flits-sikkels geven, en dragers, sterk in aantal, 
lange flits-sikkels. Uit dit oogpunt bewijzen de korte flits-sikkels 
van koolstof volstrekt niet dat dit element hoofdzakelijk op lage 
niveaux aanwezig is, maar slechts dat zijn concentratie gering is ; 
en daar de verschillende dragers die aan de onderscheiden lijnen 
van eenzelfde element beantwoorden, niet even talrijk of van gelijken 
invloed op de verstrooiing behoeven te zijn, is het nu niet moeilijk 
in te zien hoe het komt, dat een element flitslijnen van zeer ver- 
schillende lengte geeft. 
2°. De bijzonderheid in de tweede stelling vermeld, iszeer opmer- 
kelijk; maar het schijnt gewaagd, daaraan nu reeds besliste gevolg- 
trekkingen vast te knoopen, omdat de schaal der intensiteiten van 
flits-lijnen niet gemakkelijk vergelijkbaar is met de schaal der inten- 
siteiten aan Fraunhofersche lijnen toegekend. Ik zou alleen erop 
willen wijzen dat, volgens de anomale dispersietheorie, de betrek- 
kelijk groote sterkte van de flits-lijnen die aan de zwakste Fraun- 
hofersche lijnen beantwoorden, verklaarbaar schijnt, als men bedenkt 
dat het flits-licht, hoe gering in aantal de verstrooiiende dragers dan 
ook zijn mogen, toch steeds een deel is van het sterke fotosfeer- 
licht; en dat een zwak licht op een donkeren achtergrond meer in 
het oog springt, en meestal ook fotografisch sterker contrast geeft, 
dan een geringe verduistering van een lichten achtergrond. 
3°. De volgende hypotheee kan dienstig zijn om het eigenaardig 
gedrag der ,,enhanced lines” in de spectra van de flits en van den 
