875 
rand op te helderen, uitgaande van de denkbeelden waartoe onze 
theorie leidt. 
Wij onderstellen eenvoudig dat die lijnen van het zonnespectrum 
te danken zijn aan dragers, wier procentgehalte in het gasmengsel 
betrekkelijk groot is. 
Alle verstrooiingseffecten, door zulke dragers veroorzaakt, zullen 
dan zeer sterk zijn. De „zonneschijven”, beantwoordende aan de 
onderscheiden golven van hun R-licht en V-licht, zijn aanmerkelijk 
grooter dan de hoofd-zonneschijf (een feit dat in de taal der gang- 
bare the'orieën zou worden uitgedrukt door te zeggen, dat de corre- 
spondeerende elementen een dikke laag innemen in de chromosfeer). 
Uit deze overweging volgt: 
a. dat, indien de spleet van een spectograaf rakend aan de hoofd- 
schijf gezet wordt, of op een zeer kleinen afstand er buiten, die chro- 
mosfeerlijnen zich zeer helder en lang zullen vertoonen, en bijna 
altijd met dubbele omkeering; 
b. dat in eclips-spectra, met de prisma-camera verkregen, de sikkels 
dier lijnen lang en breed zullen zijn ; 
c. dat, indien de spleet van een spectrograaf gesteld wordt op de 
schijf, op kleinen afstand binnen den rand, zij zich bevinden zal 
op grootere afstanden van de randen der bijzondere schijven, beant- 
woordende aan de sterk gebroken stralensoorten welke de eigen- 
perioden der dragers omringen. Dit brengt mede een verzwakking 
van de donkere „vleugels” dier lijnen in het spectrum van den 
rand. Immers in elke monochromatische schijf neemt de helderheid 
snel toe van den rand naar binnen, zoodat op de plaats, die 
wij voor de spleet hebben uitgekozen, de lichtsoorten van groote 
schijven reeds meer aan intensiteit gewonnen zullen hebben dan de 
lichtsoorten wier schijf de gemiddelde grootte heeft, en dus betrek- 
kelijk lichtsterk zullen zijn. Lichtsoorten van groote schijven nu 
zijn juist die, welke aan de „vleugels” beantwoorden; zij zullen 
dus, vergeleken met de overige deelen van het spectrum, helderder 
zijn in het randspectrum dan in het spectrum van de centrale 
deelen der schijf. Weliswaar neemt voor alle lichtsooren de absolute 
helderheid af van het midden naar den rand ; maar voor licht dat 
sterk verstrooid en gebroken wordt is het gebied waar de snelle 
afneming plaats heeft een weinig naar buiten verschoven; derhalve 
is zulk licht, op een bepaald punt nabij den rand, minder verzwakt 
dan het gemiddelde licht. De relatief grootere sterkte in het rand- 
spectrum openbaart zich als een vernauwing van de lijn of een 
verzwakking van haar vleugels. 
Nog een andere oorzaak is er, die bij lijnen van hoofdbestand- 
