906 
toegespitst is. Het is geheel geoblitereerd, in geen enkele coupe is 
een normale epitheliumcel te zien. De verschijning van de dorsale 
motorische vagnskern is in haar meest spinale gedeelte niet constant, 
na haar eerste optreden volgen frontaal waarts meerdere coupes 
waarin geen enkele cel te zien is. Spinaal van den aanvang ziet 
men ongeveer op dezelfde hoogte ook cellen en men kan zich ge- 
makkelijk vergissen en aannemen ook hier cellen, behoorende tot 
de kern in kwestie, voor zich te hebben. Bij nauwkeurige observatie 
echter blijkt dat zij iets meer lateraal gelegen en tevens dat zij van 
iets grooter type zijn dan de eerst optredende vaguscellen. In hetzelfde 
niveau ziet men ook duidelijk accessoriuswortels uittreden en blijkt 
af en toe de XI kern, met hare iets grootere elementen, op de plaats 
waar zij het duidelijkst te demonstreeren is, n.1. op de grens van 
voor- en achterhoorn, aanwezig te zijn. Hoewel slechts in enkele 
coupes kan toch hier geconstateerd worden hoe dé XI kern zich 
mediaalwaarts, dus in de richting van het centraalkanaal, kan voort- 
zetten. Afgaande op mijne ervaringen in Oaméliden en in den giraffe 
ben ik er van overtuigd dat de zooeven genoemde, spinaal van de 
dorsale motorische vaguskern, doch iets meer lateraal en iels grootere 
cellen, accessoriuscellen zijn en aldaar nog een gedeelte van den 
schakel van het oorspronkelijke verband tusschen X en XI kern 
aanwezig is. Ik kom hierop straks nader terug. De dorsale motorische 
vaguskern blijft vele tientallen van coupes na hare verschijning zeer 
gering ontwikkeld; soms ziet men enkele cellen in horizontale 
richting achtereen, dan weer zijn zij tot een klein groepje vereenigd. 
Van zulke groepjes, uit 6 — 8 cellen opgebouwd, kan men meer- 
malen constateeren, dat cellen van het duidelijke vagustype uit het 
verband getreden zijn en in ventrolaterale richting zijn verplaatst. 
Bij de langzame ontwikkeling der kern blijft zij aanvankelijk boven 
het spieetvormige centraalkanaal, enkele malen treden hier duidelijk 
cornmissuurcellen op, zoodat ook in dit dier, zij het in mindere 
ontwikkeling dan in Caméliden en zelfs minder dan in Camelo- 
pardalus giraffa, de beide kernen van rechts en links, over een 
zeer klein gebied, door een commissurale kern verbonden zijn. 
Enkele malen groeit zij ook lateraal uit en steekt zij, over het spitse 
einde van het centraalkanaal heen (fig. • 2). Onmiddellijk spinaal van 
den calamus is de kern duidelijk in omvang afgenomen; zij wordt 
ijl van bouw en hare mediale pool richt zich op. Hierna zien wij 
een eigenaardigen doorbraak van het canalis centralis. Dit heeft 
zich te voren verwijd tot een spleet van 2.2 m.m. lang en in het 
midden 0.5 m.m. breed. Weldra verdiept de spleet zich putvormig 
in achterwaartsche richting. Wanneer deze verdieping aan den 
