912 
broken centraalkanaal (fig. 3). Iets frontaal van den calamus zien wij 
van dergelijke XII cellen geen spoor meer, maar weldra komen zij weer 
te voorschijn en kunnen wij in enkele coupes zeer overtuigend den 
directen samenhang zien van de tongkern met het cervicale voorhoorn- 
grauw (fig. 4). Er zijn dan 12 — 18 groote XII cellen lateraal onder den 
bodem van den IV ventrikel te zien, daaronder de voorhoornrest, 
nog krachtig ontwikkeld en scherp omlijnd en daartusschen de ver- 
bindingscellen. Het scheiden van tongkern en haisgrauw valt blijk- 
baar zwaar want ruim 100 coupes frontaal van den calamus is nog 
steeds een groepje voorhoorncellen waar te nemen ventraal van XII. 
De cellen waaruit dit groepje is opgebouwd zijn grooter dan de 
XII cellen, ook vertoont het groepje nog duidelijk de resten van het 
omringende vezelsysteem (fig. 5). Zelfs wanneer het uiteengevallen 
is worden nog in talrijke coupes duidelijke voorhoorncellen in de 
onmiddellijke nabijheid van de ventrale pool van nucleus XII aan- 
getroffen. Zeer merkwaardig is het verschijnsel dat zich op deze 
hoogte voordoet. Lateraal van de voorhoornrest treedt een celgroep 
op die zich in de richting van den nucleus motorius dorsalis vagi 
ontwikkelt. Zij is afwisselend sterk en vertoont het celtype van de 
tongkern ; nu eens zien wij enkele cellen, dan een langgerekte groep 
van 25 — 28 cellen. In enkele coupes is een formeele brug gelegd 
tusschen voorhoornrest en vaguskern (fig. 5). 
Wat nu de ontwikkeling van de tongkern zelf betreft zien wij 
eerst het mediale gedeelte optreden, in den hoek tusschen den ven- 
trikelbodem en den fasciculus longitudinalis posterior. Terwijl de 
voorhoornrest nog aanwezig is, is deze groep reeds krachtig gebouwd; 
zij is tamelijk gedrongen en bevat cellen die slechts weinig kleiner 
zijn dan de voorhoorncellen. Deze mediale groep groeit in laterale 
richting onder het ependym uit en gelijktijdig verschijnen enkele 
cellen van kleiner type behoorende tot de ventrale groep ; zij zijn 
juist door het opmerkelijke verschil in grootte goed te onderkennen 
van de nog steeds aanwezige enkele voorhoorncellen in hunne directe 
omgeving. Spoedig wordt de ventrale pool versterkt en maakt dan 
één geheel uit met de celgroep die in dorsolaterale richting zich 
tevoren zoodanig ontwikkeld heeft dat zij direct verband bracht, ter 
plaatse, van het haisgrauw met X. dorsalis. In dezelfde praeparaten 
zien wij dat cellen van kleiner type opgetreden zijn tusschen het 
laterale gedeelte van de tongkern en de aangrenzende vaguskern 
(nucleus intermedius). De geheele tongkern is dan driehoekig ge- 
worden, met de basis naar het ependym gericht; de ventrale pool 
bevat dan de kleinste cellen, afgezien van enkele mediaal ervan 
gelegene, die nog duidelijk het voorhoorntype bewaard hebben. 
