919 
op de tong. Ranitz heeft aangetoond dat smaakbekers op de tong 
van Delphinus del[)his zelfs geheel ontbreken. (Bei trage zur inikros- 
kopischen Anatomie der Cetaceen II, (Jeber die Zunge von Delphinus 
delphis, Internationale Monatschrift für Anatomie und Physiologie 
Bnd. 20, 1903). In de meeste zoogdieren heeft de tongkern zich 
neurobiotactisch geheel van het lialsgrauw losgewerkt, ten einde, in 
een meer fronto-dorsaal gelegen gebied, in de nabijheid te komen 
van de sensible centra die de smaak beheerschen. Waar deze tendens 
geheel of gedeeltelijk ontbreekt heeft de XII kern, naar verhouding, 
haar oorspronkelijk verband behouden, is zij geheel of gedeeltelijk 
aan het motorische lialsgrauw, waarvan zij de directe voortzetting 
is, verbonden gebleven. Daardoor ligt zij in zulke dieren méér 
spinaal en méér ventraal dan in dieren met ontwikkeld smaakzintuig 
waarin zij, ten einde' aan neurobiotactische invloeden te kannen ge- 
hoorzamen zich van het halsgrauw heeft moeten scheiden ten einde 
fronto-dorsale richting te kunnen verhuizen. 
Het in Phocaena over eene geringe uitbreiding optredende, maar 
niettemin zeer duidelijke, verband van de frontale resr van het hals- 
grauw met den nucleus motorius dorsalis X is evenzeer een primitief 
verschijnsel, hetwelk door Kappers in den Alligator en in vogels is 
beschreven en door mij, zij het in geringere mate, in een meer 
caudaal gelegen gebied in den giraffe is waargenomen. 
Naast de verbazend sterke ontwikkeling van de oliva inferior is 
haar late optreden, eerst nabij den calamus, in den bruin visch op- 
merkelijk. 
CONCLUSIEN. 
1. In Phocaena breidt de dorsale motorische vaguskern zich 
voor een klein gedeelte, slechts 2 / f , spinaal van den calamus uit. 
In dit gedeelte is de kern gering ontwikkeld, aanvankelijk is gij 
zelfs niet constant in haar optreden. In hetzelfde gebied komt een 
eveneens gering ontwikkelde commissurale vaguskern voor. Tot in 
de onmiddellijke nabijheid van den calamus is herhaaldelijk haar 
direct verband met nucleus XI aan te toonen. In haar sterkste ont- 
wikkeling is zij kolfvormig, het verdikte gedeelte mediaal gericht; 
de onder het ependym verloopende steel kan tot nabij den zijwand 
der oblongata komen. Deze steel, veelal ijl gebouwd, vervalt meer- 
malen in meerdere celgroepjes. Maximaal bevat zij in iedere coupe 
ruim 100 cellen, van twee typen, in grootte verschillend. 
2. Van den nucleus ambiguus is spinaal van den calamus niets 
te bespeuren. Wel ziet men vóór zijn optreden, in eenige coupes 
