945 
evenwicht nog niet ingesteld, terwijl dit bij 567° wel het geval was. 
Er werd daarom vermoed, dat nu bij een hoogere temperatuur 
eveneens een konstante dampspanning zou waargenomen worden, 
doch toen de temperatuur op 578° werd gebracht greep vrij plotseling 
een abnormale en voortdurende druktoename plaats, zoodat een 
verdere bepaling onmogelijk werd. Toen de proef werd geëindigd 
bedroeg de druk reeds 39,5 atm., terwijl de dampspanning van den 
violetten fosfor bij dezelfde temperatuur 35 atmosferen bedraagt. 
Na afkoeling tot de kamertemperatuur (17 c ) bleek nog een druk 
van 20 cm. Hg aanwezig te zijn. Deze druk komt overeen met 0,77 
atm. bij 578°, zoodat de gecorrigeerde en nog steeds stijgende druk 
op het oogenblik waarop de proef werd geëindigd 38,7 atm. bedroeg 
en dus 3,7 atm. hooger was dan de dampspanning van den violetten 
fosfor. Deze abnormaal hooge druk is ongetwijfeld hierdoor veroor- 
zaakt, dat bij de langdurige verhitting, boven 567°, de gasvormige 
producten der petroleum resten zijn ontleed. Bij afkoeling tot de 
kamertemperatuur schijnt liet gedissocieerde gasmengsel weer gedeel- 
telijk in den fosfor op te lossen of tot een vloeistofdruppeltje te 
worden verdicht, waardoor, de gasdruk bij de gewone temperatuur 
ons dan niet meer in staat stelt een korrektie voor den waargenomen 
druk bij hooge temperatuur aan te brengen. 
Uit de hier vermelde dampspanningsbepalingen volgt nu, dat, wan- 
neer men van den zwarten fosfor uitgaat bij temperaturen, waarbij 
het innerlijk evenwicht zich snel instelt, 550° — 570°, een damp- 
spanning wordt waargenomen gelijk aan die van den violetten fosfor. 
Men zou misschien nog kunnen meenen, dat het niet geheel is 
uitgesloten, dat de dampspanningen van de zwarte modificatie bij 
temperaturen beneden ± 560° inderdaad onder de dampspanningslijn 
van den violetten fosfor liggen, en bij hoogere temperaturen er boven. 
Dan zouden de twee dampspanningslijnen elkaar dus snijden, en dan 
zou deze snijding een overgangspunt tusschen den zwarten en violetten 
fosfor beteekenen. Een nadere beschouwing doet ons echter de onjuist- 
heid van deze onderstelling duidelijk inzien. 
Wij moeten daartoe nog eens terugkomen op het feit, dat het 
Smits en Bokhorst is gelukt den violetten fosfor zoodanig te verstoren, 
dat een dampspanningslijn werd verkregen, waaruit volgde, dat de 
dampspanning van dezen verstoorden toestand van den violetten fosfor 
kleiner was dan die van den zwarten. Na behandeling met jodium 
bij 410°, dus nog beneden het onderstelde overgangspunt, herstelde 
de violette fosfor zich weer geheel, zoodat de dampspanning weer 
volkomen normaal werd. Deze normale druk bedroeg bij 445° ruim 
2 atmosferen, zoodat de druk gestegen was van een waarde beneden de 
