247 
van een niet met een nummerplankje voorzienen, zeer jongen hoorn, 
óók in het bosch van Depok ingezameld was geworden. 
Geographische verspreiding. Terwijl Sloanea si gun zoowel in 
West- en Midden-Java, alsook in Oost-Java, vooral op 600 — 1200 M., 
tot de meest algemeen voorkomende woudboomsoorten gerekend 
mag worden en ook nog ver buiten Java, o.a. in Achter Indië 
voorkomt, is de daarvan (o.a. door ongestekelde vruchten en gaaf- 
randige bloembladen) scherp verschillende Sloanea j a v a n i c a 
tot dusver nog niet buiten Java bekend, en op Java tot dusver 
wildgroeiend nog niet buiten het bosch van Depok aangetroffen. 
Sloanea Javanica is de eenige soort van het onderge- 
slacht Phoenicocospermum ( M i q.) Schumann in 
En gier und P r a n 1 1, Natürliche Pflanzenfamilien 1116.(1890) 5. 
Dit ondergeslacht is indertijd (1865 — 1866) door M i q u e 1, onder 
den naam Phoenicosperma, ten onrechte als eei> nieuw 
geslacht gepubliceerd geworden. 
Standplaatsvoorwaarden. In het zeer heterogene, schaduwrijke, 
hoofdzakelijk uit altijdgroene boomsoorten, met veel lianen en nogal 
rijken ondergroei, bestaande, op ongeveer 100 Meter zeehoogte 
gelegen natnurbeschermingsgebied Depok groeit Sloanea java- 
nica slechts zeer verstrooid, maar is aldaar, althans in jonge 
exemplaren, geenszins bijzonder zeldzaam. Volwassen boomen komen 
er evenwel thans in zeer enkele exemplaren voor. De grond is in het 
bosch Depok nogal vruchtbaar en is, evenals het klimaat, bijna het 
geheele jaar door nogal vochtig. 
Omtrent den regenval en de ligging van deze groeiplaats (Depok) 
wordt het volgende aan de door het Kon. Magnet. en Meteor. 
Observatorium te Batavia uitgegeven publicatie : Regen waarnemingen 
in Ned. Indië II (1913) p. 66 ontleend. 
Depok ligt op 93 Meter zeehoogte ; 33 K.M. van de kust. De regenval 
bedraagt per jaar 3156 Miilim. De maandelijksche regen val-maxi ma 
bedragen 487 Miilim. (November) en 678 Miilim. (April); de maan- 
delijksche regenval-minima 95 Miilim. (Juli) en 61 Miilim. 
(Augustus). 
Verspreidingsmiddelen. Reeds door den krachtig ontwikkelden, 
fraai gekleurden arillus der nogal groote zaden en ook door de 
fraaie kleuren der vruchten ligt het vermoeden voor de hand, dat 
de verspreiding wellicht door vruchtetende dieren plaats heeft. 
Aangezien echter de arillus buitengewoon bitter smaakt, zullen 
