tó 
Uil het onderzoek is dus gebleken, dat a-Storaxkaneelzuur «-Iruxili- 
zuur geeft bij belichten in vasten toestand, terwijl /?-truxillzuur onder 
gelijke omstandigheden uit het /?-Storaxzuur ontstaat. 
Over het verband dat tusschen «- en ^-Storaxkaneelzuur bestaat, 
weet men nog niets met zekerheid. 
Het voorkomen van verschillend gekristalliseerde vormen van een 
stof kan in ’t algemeen geweten worden aan polymerie, isomerie of 
polymorphie. 
In ’t eerste geval is de eene vorm een polymeer van de andere, 
bezit dus een dubbel of meervoudig moleculair gewicht, in het 
tweede geval is het moleculair gewicht gelijk, maar is de structuur 
van het molecule verschillend, terwijl in het laatste geval, waarbij 
het verschil alleen in den vasten toestand bestaat, en in de vloeistof 
en het gas verdwijnt, de rangschikking van de moleculen in het 
„Raumgitter” door sommigen als oorzaak van het verschil wordt 
aangenomen, terwijl anderen ook in dit geval chemisch verschil 
tusschen de vaste vormen mogelijk achten J ). 
Aan pogingen om het verband tusschen de verschillende vormen 
van de kaneelzuren vast te stellen, heeft het niet ontbroken. 
Volgens Erlenmeyer Jun. s ) zijn er 8 vormen van de kaneelzuren, 
n.1. 4 van het normale zuur en 4 die het allokaneelzuur als grond- 
vorm hebben. De 4 eersten belmoren 2 aan 2 bij elkander en deze 
paren zouden volgens Erlenmeyer verschillen in de benzolkern 
bezitten. 
Onder de 4 allozuren vindt men behalve de 3 bekende zuren ook 
nog een triklien kaneelzuur genoemd, dat hij een paar malen ge- 
durende zijn onderzoekingen aantrof, maar waarvan de vormingswijzo 
nog geheel in ’t duister ligt. Erlenmeyer ziet in de verschillende 
gekristalliseerde vormen verschillende chemische stoffen en tracht 
een verklaring van dit geval van isomerie te geven. 
Heel gelukkig kan ik zijn poging, die hij zelf als een schels 
wenscht aangemerkt te zien, niet vinden. 
Hij gaat tot de verouderde onderstelling terug, waarbij de eigen- 
schappen van een dubbele binding door de aanwezigheid van een 
enkele binding en vrije affiniteiten of zooals men het ook wel uit- 
drukt onbezette affmiteitsplaatsen, verklaard worden. Vervolgens 
neemt hij aan, dat door draaiing van een van de 2 koolstoftetrae- 
b O. Lehman schrijft in „Die neue Welt der flüssigen Krislalle” 1911 blz. 81: 
„daraus folgt aber lediglich, dass diese chemischen Methoden nicht ausreichend 
sind, jede Yerschiedenheit der Moleküle zu entdecken und dass man polymorphe 
Modifikationen nicht oline weiteres als chemisch identisch betrachten darf.” 
2 ) Biochem. Zeitschrift 35, 149 (1911) en volgende. 
