310 
klein 6> kan uitgesloten worden, een afwijking tusschen de in de 
wet van Newton aangegeven richting, n.1. de verbindingslijn, en de 
attractie richting, door de relatieve aetherbe weging van 2 X 30 K.M. 
per sec. blijft beneden dit bedrag van — — ; de afdwaling, indien zij er 
al is, bedraagt minder dan 
1 mik r on op 100 lichteeuwen afstand. 
Natuurkunde. — De Heer Lorentz biedt eene mededeeling aan 
van den Heer P. Weiss en Mej. E. D. Bruins : „De magnetische 
susceptibiliteit en het aantal magnetonen van het nikkel in 
oplossingen van nikkelzouten .” . 
(Mede aangeboden door den Heer Kamerlingh Onnes). 
§ 1. Het doel van dit onderzoek was na te gaan, hoe in verband 
met de magnetonentheorie de magnetische susceptibiliteit van het 
nikkel in oplossingen van nikkelzouten afhangt van de concentratie 
van het nikkel in de oplossing. Het onderzoek werd uitgevoerd 
naar de door Piccard verbeterde stijghoogte methode van Quincke *). 
Voor en na iedere reeks van metingen werd het water gemeten, 
waarvan de specifieke susceptibiliteit of magnetiseeringscoëfticient in 
de laatste jaren met groote nauwkeurigheid volgens verschillende 
methoden is bepaald. 
Voor dezen coëfficiënt geeft Séve : — 0.725.10 - 6 bij 22° C. *) 
Piccard : — 0.7193.10- 6 bij 20° C. g 
de Haas en Drapier : — 0.721 .10 -6 bij 21° C. ’) 
In de volgende berekeningen is gebruikt de door Piccard gegeven 
waarde Xwater 20 » = — 0.7193. 10 -6 . 
De magnetiseeringscoefficient van de oplossing wordt berekend 
met de formule : 
K K( k\ 
— “ + 1 ~yj 
waarin : h x = de gemeten stijghoogte van de oplossing, 
’■) Die Magnetisierungskoeffizienlen des Wassers und des Sauerstoffs. Promotions- 
arbeit von A. Piccard. Arcb. de Genève 1913. 
2 ) Sève. Paris J 91 2. These. Arm. Chim. phys. (8) 27 p. 189 — 244. 1912. 
s ) De Haas und Drapier. Annalen der Physik. Band 42. p. 673—684, 1913. 
