1) e concentratie werd bepaald door de meest geconcentreerde op j 
lossing te analyseeren volgens de electrolytische methode 1 ) met een 
net van platina als kathode en een spiraal van platina als anode. 
De overige oplossingen werden door verdunning uit de geanalyseerde 
afgeleid; ter controle werden enkele geanalyseerd. Zoo werd bijv. 
voor een oplossing, die naar de wijze van bereiden 3,641 % NiCl a 
moest bevatten bij één analyse- gevonden 3,643 % en bij een 
tweede 3,640 °/ 0 . 
De volgende tabel geeft de verkregen uitkomsten; in de 5 e kolom zijn 
de waarden aangegeven van %% gereduceerd op 20° C. volgens de 
wet van Curie (vgl. § 5). 
Alvorens uit de verkregen resultaten gevolgtrekkingen te maken, 
moet de nauwkeurigheid ervan worden nagegaan. De fout in de 
gebruikte' waarde van ’iioater is niet grooter dan hoogstens 3°/ 00 ; 2 ) 
hiervan zijn 2% 0 het gevolg van de fout in de ijking van het nor- 
maalveld. De verhouding van de susceptibiliteit van de oplossing tot 
die van het water is echter onafhankelijk van de onzekerheid in 
het veld, daar in dit onderzoek eigenlijk de verhouding der suscep- 
tibiliteit van de oplossing tot die van het water bepaald wordt, is 
dus in die gevonden verhouding alleen de onnauwkeurigheid van 
de bepaling der stijghoogte, die hoogstens l°/ 0 o was, terwijl in de 
einduitkomsten dan ook nog de onzekerheid van Xwaïer blijft bestaan. 
l T it de analyse resultaten blijkt, dat de fout in de concentratie 
steeds beneden l°/ 00 blijft. 
Men kan dus zeggen, dat binnen de grenzen der waarnemings- 
fouten de waarde van x« i20Q „ en dus °°k het a ^ntal magnetonen 
onafhankelijk schijnt te zijn van den aard van het zout en van de 
concentratie der oplossing. Dit resultaat is in overeenstemming met 
dat van Cabrera 3 ), die bij zijn onderzoek over de waterige oplos- 
singen der nikkelzouten ook de atoomsusceptibiliteit onafhankelijk 
vond van de concentratie en van den aard van het zout. Voor het 
aantal magnetonen Aan het nikkelatoom in oplossingen van NiS0 4 , 
NiÜl 2 en Ni(N0 8 ) 3 geeft hij respectievelijk de getallen 16,07, 16,03 
en 16,02. 
Het aantal magnetonen van het nikkel in opgeloste nikkelzouten 
schijnt dus binnen de grenzen der waarnemingsfouten een geheel 
getal te zijn en geeft als zoodanig steun aan de magnetonentheorie. 
§ 3. Vervolgens werden de ammoniakale oplossingen der nikkel- 
] ) Treadwell. Quantitative Analyse. 
2 ) A. Piccard, ibid. p. 53. 
3 ) Cabrera, Moles et Guzman, Arch. de Genève T. XXXVII, p. 330, 1914. 
