318 
Natuurkunde. — De Heer Lorentz biedt eene mededeeling aan 
van den Heer P. Wmss en Mej. C. A. Frankamp: ,, Mngneto - 
chemisch onderzoek van f er r o -zouten in oplossing” . 
(Mede aangeboden door den Heer Kamerlingh Onnes). 
Onderzocht werden ferrrosulfaat 7 aq. en het ammoniakale dubbel- 
zout ferro-am moni u ins ulfaat 6 aq. 
Van de, zich tusschen de poolschoenen van een Wiuss-magneet 
bevindende, oplossing wordt, volgens de methode van Quincke, zooals 
ze ten slotte door Piccard 1 2 ) is verbeterd, de stijghoogte gemeten. 
IJksubstantie is gedistilleerd water, dat ook tot ’t bereiden der 
oplossingen werd gebruikt. 
Volgens de vergelijking: 
wordt uit de stijghoogte de magnetiseermgs-coëfficient berekend en 
wel zoo, dat / de gezochte coëfficiënt is, y/ die van ’t water, k m 
en k 02 de susceptibiliteiten voorstellen van de lucht bij de bijbehoorende 
gemiddelde temperaturen, eindelijk h en h' de stijghoogten resp. van 
de oplossing en van water aangeven. 
De beteekenis der q’s is duidelijk. 
Met behulp van de stelling van Wiedemann 
waarin x in gewichtsprocenten het gehalte aan watervrij zout aangeeft, 
berekent men x«> die, vermenigvuldigd met het mol. gewicht van 
het zout, den moleculairen magnetiseeringscoëfficient levert. 
Volgt de correctie voor het diamagnetisrae der overige bestand- 
deelen, en uit den zoo verkregen magnetiseeringscoefficiënt x« voor 
’t atoom ijzer wordt naar de bekende formules 
öm. = 
en 
_ 
1123.5 
het aantal magnetonen berekend. 
a mo is de maximale waarde bij faej. absolute nulpunt van de 
moleculaire magnetiseering, terwijl 1123.5 de middel waarde van 
het z.g. gram mag neton voorstelt 3 ). 
Daar ferrozouten, en ferrosulfaat in ’t bijzonder aan de lucht en 
zelfs in oplossing gemakkelijk oxydeerbaar zijn, werden reeds na 
x ) A. Piccard. Diss. 1913 Zürich. 
2 ) P. Weiss. Physik. Zeitschrift 1911 S- 935. 
