319 
korten tijd de metingen in een magnetisch-indifferente waters tof- 
atmosfeer uitgevoerd — hetgeen ook de berekeningen aanmerkelijk 
vereenvoudigt. 
Ook werden van toen af aan de oplossingen met uitgekookt 
water bereid. 
De analyse geschiedde zoowel volgens de methode van precipi- 
teeren met ammoniak als volgens die van reductie met kalium- 
permanganaat *) ; in ’t eerste geval oxydeert men met salpeterzuur tot 
den totalen overgang in ferri-zout, terwijl in het tweede geval het 
permanganaat met natriumoxalaat werd gecontroleerd ; de tweede 
methode bleek de meest betrouwbare te zijn. (nauwkeurigheid 4 0 / 00 ). 
Behalve het ferrosulfaat van Merck, werden alle stoffen door 
Kahlbaum geleverd. Het ijzerammoniumsulfaat was het z.g. „Mangan- 
freie Morsche Salz”. 
Naar aanleiding van de tot dusver onderzochte ferrizouten 2 ) liet 
zich ook hier een afhankelijkheid van het aantal magnetonen van 
de concentratie verwachten. Nochthans heeft ’t onderzoek een vol- 
komen standvastigheid van dit aantal aangetoond, zooals uit de 
tabellen blijkt : 
TABEL I. Ferrosulfaat. 
X . 10 6 oplossing 
10 4 na correctie 
°0 
H = 1 12375 
T 
1 % aan zout 
— 0.3210 
123.3 
26.49 
o 
288.6 
0.488 
— 0.3190 
122.9 
26.48 
288.6 
0.492 
— 0.3060 
121.9 
26.46 
290.7 
0.512 
+ 0.00141 
122.6 
26.45 
288.8 
0.885 
+ 0.02230 
122.4 
26.56 
291.1 
0.915 
+ 0.2724 
121.9 
26.46 
290.7 
1.229 
+ 1.2560 
122.0 
26.45 
290.3 
2.445 
+ 2.3580 
122.0 
26.47 
290.7 
3.810 
+ 6.1400 
121.1 
26.52 
294.1 
8.560 
+ 8.1000 
123.3 
26.56 
289.6 
10.800 
+ 9.0100 
121.4 
26 57 
294.2 
12.100 
+ 12.1600 
123.1 
26.55 
289.8 
15.800 
+ 12.4200 
122 8 
26.56 
290.9 
16.170 
+ 15.8700 
121.2 
26.54 
294.2 
20.700 
Middelwaarde voor n — 26.51. 
] ) Treadwell, Quantitatieve Analyse. 
2 ) B. Gabrera et S. Moles, Mai 1913 Arch. des Sc. Ph. et N. Genève, welker 
uitkomsten eigen, niet gepubliceerde, onderzoekingen grootendeels bevestigden. 
