321 
— en daar bovendien bleek dat de aldus bereide oplossingen besten- 
diger en dus voor de meting geschikter waren, werden ten slotte 
de metingen der lagere concentraties slechts aan zure oplossingen 
verricht. 
Nu vertoonde zich ook hier de standvastigheid van n. 
Voor de berekening der resultaten werden afzonderlijke metingen 
met zwavelzuur uitgevoerd en uit de volgende gegevens de middel- 
waarde voor lagere concentraties x-10° = — 0.358 gebruikt. 
De met * gemerkte gegevens zijn afkomstig van Cabrera *). 
TABEL III. Zwavelzuur. 
X rn- 106 
°/o 
—0.358 
8.250 
-0.336* 
9.282* 
- 0.351 
24.110 
-0.352 
27.150 
—0.364 
43.500 
-0.357 
46.200 
-0.379* 
60.300* 
-0.389 
90.800 
— 0-.392 
90.800 
Met dat al waren er nog de eerste afwijkingen der sterk verdunde 
oplossingen en men kon zich afvragen waaraan deze moesten worden 
toegeschreven. 
Het lag voor de hand de verhoogde magnetiseering als gevolg 
der oxydatie te beschouwen, vooral daar Cabrera en ook wij voor 
het ferrisulfaat hoogere waarden vonden. Evenwel gaf een oplossing 
van 0.25°/o met l.O4°/ 0 overmaat van zuur, nadat zij in kokend 
water was verwarmd en weer afgekoeld, volkomen dezelfde waarde. 
Deze proef zou als weerlegging kunnen dienen, maar toont te 
gelijkertijd aan dat de toevoeging van zuur een wezenlijke voor- 
waarde voor de standvastigheid der oplossing is — zoodat wij hier 
ten slotte misschien toch hoofdzakelijk met hydrolyse te doen schij- 
nen te hebben die door het zuur wordt teruggedrongen. 
Kon men aan den anderen kant de hydrolyse bevorderen en zoo 
!) Cabrera, Areh. des Sc. Ph. et Nat. Dec. 1913 Genève. 
