op het terrein der algemeene biologie en speciaal op dat der erfelijk- 
heidsverschijnselen brengen, zon. 
De wijze, waarop de Burlet '), Je derde der bovengenoemde 
onderzoekers, zich met het vraagstuk ingelaten heeft, is van de vorige 
principieel verschillend. In de tot dusver weergegeven beschouwingen 
is slechts gepoogd antwoord te geven op de vraag naar de beteekenis 
en de herkomst der pontieuli posteriores en laterales bij den mensche- 
lijken atlas. De Burlet stelt de vraag anders door ook de homologa 
van deze elementen, zooals deze gelijk wij zagen bij vele zoogdieren 
constant voorkomen, in de quaestie te betrekken. Het probleem wordt 
zoodoende van meer algemeenen aard en laat zich aldus fqgmuleeren. 
„Welke is de beteekenis van het foramen arcuale èn alare en 
van de craniaal daarvan gelegen deelen van den zoogdieratlas?” 
De Burlet wijst nu bij de beantwoording dezer vraag op de 
mogelijkheid, dat de arcus posterior atlantis niet gelijkwaardig zou 
zijn met den arcus posterior der overige wervels, in dien zin n.1., 
dat in den arcus posterior atlantis vreemde, oorspronkelijk craniaal 
ervan liggende elementen zouden zijn opgenomen en als bron van 
herkomst dezer elementen geeft hij den zoogenaamden proatlas aan. 
Ik kan deze opvatting van de Burlet binnen het kader van deze 
mededeeling niet in haar geheel behandelen. Het begrip proatlas is 
in den loop der tijden gaandeweg gewijzigd en ook thans nog 
geenszins vaststaand, zoodat een vruchtbare bespreking van de Burlet’s 
meening, als zouden de ponticulns posterior en lateralis te homolo- 
giseeren zijn met den proatlas, noodzakelijk vooraf een nauwkeurige 
vaststelling van het proatlas- begrip vraagt. Dit laatste hoop ik in 
een volgende mededeeling, welke geheel aan het proatlasvraagstuk 
gewijd zal zijn, te kunnen doen ; thans kan ik bij de uiteenzetting 
van mijn eigen zienswijze slechts in zooverre op de Burlet’s op- 
vatting ingaan, als daarin gewezen wordt op de mogelijkheid, dat 
in den arcus posterior atlantis elementen, oorspronkelijk craniaal 
ervan gelegen, zouden zijn opgenomen en de achterste boog van den 
atlas derhalve niet met den achtersten boog der overige wervels 
homoloog zou zijn. 
Om nu te kunnen nagaan in hoeverre de hier opgeworpen moge- 
lijkheid ook werkelijkheid is, heeft men zich in de eerste plaats te 
herinneren, wat in de vorige mededeeling „over de metamerologische 
beteekenis der cranio-vertebraalgrens” gezegd is over de metamere 
verhouding der wervels. 
q De Burlet. H. M. — Ueber einen rudimentaren Wirbelkörper an der Spitze 
des Dens Epistrophei bei einem Embryo von Bradypus cuculli. Morphol. Jahrb. 
Bd. XLV. H 3. 
