de eenvoudige reden, dut geen voor zenuw ol* bloedvat noodzakelijke 
doortreeplaats de gebieden 'gescheiden houdt. 
Het lijkt mij echter hier de plaats om te wijzen op eigenaardig- 
heden, die zich niet al te zeldzaam voordoen bij de verbeening van 
den achtersten atlasboog. In sommige gevallen n.1. ziet men, óf wel 
in de mediaanlijn, óf wel onmiddellijk ter weerszijden daarvan een 
of meer openingen in den arcus posterior. Het voorkomen dezer 
foramina is niet geheel onbekend. Le Doublé spreekt er in zijn 
reeds meermalen geciteerd werk terloops van, als hij op blz. 88 
zegt, dat soms het tuberculum posterior atlantis vervangen wordt 
„par une dépréssion plus ou moins profonde, dans laquelle on trouve 
par exception un foramen minuscule, qui est 1’origine d’une canali- 
cule, qui s’ouvre en avant dans la cavité rachidienne”. Eenige 
beteekenis wordt echter door den schrijver hieraan niet gehecht en 
hij poogt ook niet er een verklaring van te geven. 
De genoemde opening, die als foramen arcuale medianum . of 
mediale zou zijn te onderscheiden, komt tamelijk veelvuldig voor 
aan die atlassen, waarbij het verbeeningsproces nog niet voltooid is, 
doch wordt ook bij den normalen, goed ontwikkelden, volwassen 
atlas, zooals ik bij het door mij onderzochte materiaal kon vaststellen, 
niet geheel gemist. Meestal blijft, zooals ook Le Doublé aangeeft, 
de variatie beperkt tot een in het gebied van het 'tuberculum posterius 
gelegen inzinking, nu eens grillig van vorm, dan weer, en dit vrij 
dikwijls, in de gedaante van een tamelijk diepe dwars verloopende 
groeve, waarvan de beide uiteinden nog iets dieper zijn. In tig. 3, 
Fig. 3. 
Atlas met foramen arcuale medianum. 
4 en 5 heb ik eenige vormen van deze variatie afgebeeld, zooals 
ik ze bij volwassen atlassen onder het door mij onderzochte mate- 
riaal heb gevonden. Fig. 3 geeft een atlas, waarin de overigens 
Fig. 4. 
Atlas met foramina arcualia medialia. 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A°. 191516/. 
22 
