Ö32 
krachtig ontwikkelde arcus posterior in de mediaan lijn een in eèh 
klein kuiltje gelegen ronde opening vertoont (foramen arcuale inedi- 
anum). In fig. 4 vinden we een atlas afgebeeld, waarvan de achterste 
hoog gekenmerkt wordt door een over een vrij groote uitgestrektheid 
verloopende dwarsche groeve. In den bodem van deze groeve vinden 
we terweerszijden van de mediaanlijn eene opening (foramen arcuale 
mediale), die links aanzienlijk groeier is dan rechts, en eindelijk 
Fig. 5. 
Atlas met impressie mediana arcus posterioris. 
geeft fig. 5 ons de afbeelding van een atlas, die reeds merkwaardig 
is door de aanwezigheid van een krachtig ontwikkelden dubbelzij- 
dige?) ponticulus posterior, doch bovendien een in het midden van 
den arcus posterior gelegen, buitengewoon diepe inzinking (impressie 
mediana arcus posterioris) vertoont, zonder dat nochtans zooals bij 
de in fig. 3 en 4 afgebeelde exemplaren een doorboring van den. 
achtersten boog gevonden wordt. 
Ik meen in het voorkomen van deze variaties, waaraan tot op 
heden maar weinig of geen aandacht is geschonken, een bewijs te 
mogen zien voor de boven beschreven en reeds a prior; waarschijn- 
lijke opvatting, dat ook het middelste deel van den arcus posterior 
atlantis elementen bevat, die tot de meergenoemde segmentheift la 
moeten worden 'teruggebracht. In dat geval zouden dan de dwars 
verloopende groeve, alsook de eventueel daarin -voorkomende fora- 
mina arcualia medialia of mediana de grens aanduiden tusschen 
segmentheift Ia en segmentheift lb. 
Indien deze voorstelling mei de werkelijkheid overeenkomt, volgt 
uit een en ander, dat ook in geval de ponticuli posteriores en 
laterales zich niet hebben ontwikkeld, gelijk bij den mensch de 
meest voorkomende toestand is, de atlas niet aequivalent kan genoemd 
worden met de overige wervels, doch dat hij ook in normale 
omstandigheden is opgebouwd uit elementen beftoorende tot 3 
segmentlielften. 
Om een beknopt overzicht te geven van de wijze, waarop ik mij 
naar gelang van den graad van de acti veering der daarin gelegen 
osleogenetische potentie het aandeel voorstel, dat de segmentheift Ia 
