458 
besluit komen, dat de thans aanvaarde theorie der buiging s-verschijn- 
selen, in beginsel het algemeene gedrag der kristallen tegenover Röntgen- 
straling inderdaad vermag te beschrijven, en dat de eigenaardige 
gedeeltelijke symmetrie der Röntgen -beelden, zooals die in vele gevallen, 
en voornamelijk bij rhombische kristallen tot dusverre werd waarge- 
nomen, op bepaalde sekundaire oorzaken berust, welke hun oorsprong 
vinden in eene soort van thans nog op geen andere wijze aantoonbare 
storingen in den molekulairen opbouw der kristallen. 
De vraag rijst terstond, wélke die oorzaken zijn? Over fouten in 
de oriënteering der kristalsneden, — (die natuurlijk bijna steeds in 
meerdere of mindere mate voorkomen), — behoeft hier niet verder 
uitgeweid te worden: bij langere oefening leert men de daaruit 
voortspruitende, geringere en zéér typische vervormingen van het 
beeld nauwkeurig waardeeren, en tenslotte leest men over die afwij- 
kingen in de beelden heen, als over de drukfouten in een gewonen 
tekst. Maar de hier gevonden anomaliën zijn van eene gansch andere 
orde-, zij moeten in eene verbreking van de stratografische ligging 
der molekuullagen gelegen zijn, waardoor deelen der evenwijdige 
lagen plaatselijk om eene der hoofdrichtingen over een grooteren of 
kleineren hoek gedraaid worden, — op soortgelijke wijze als de 
verzinkingen en hellingen in de geologische lagen op aarde opgemerkt 
worden. In elk geval, moeten deze storingen van molekulaire dimensies 
zijn ; zij zijn derhalve op dit oogenblik met geene andere hulpmid- 
delen waar te nemen, behalve dan met behulp der RöNTGENstraling, 
omdat het molekulairgestoorde kristalmedium tegenover alle die 
fysische werkingen, behalve tegenover de uiterst kleine golflengten 
van de RöNTGENstralen, zich als een kontinuüm gedraagt. 
Zijn er bij rhombische kristallen richtingen van meer of mindere 
„volkomen” splijtbaarheid, welke parallel gaan aan de kristallogra- 
fische hoofdsneden, dan zullen zulke optredende, „inwendige vicinaal- 
vlakken” der molekuullagen, als het ware om die hoofdsplijtings- 
richtingen gedraaid kunnen zijn, — hier om de eene, en ginds weer 
om de andere hoofdrichting. Al naarmate van de plaats, waar het 
kristal doorstraald wordt, zal dus dan de symmetrie van het buigings- 
beeld eene zoodanige zijn, dat óf het eene, óf het andere symmetrie- 
vlak van het kristal behouden schijnt. Opmerkelijk is het, dat echter 
juist bij het natriumammoniumtartraat, waar deze eigenaardigheid 
door ons is waargenomen, geene richtingen van eene uitgesproken 
splijtbaarheid voorkomen; de symmetrie-richtingen der molekulaire 
struktuur spelen dus die eigenaardige rol óók, wanneer zij niet 
tevens richtingen van uitgesproken splijtbaarheid zijn. 
§ 8. Wij ontveinzen ons niet, dat de hier gegeven voorstelling 
