527 
Fig. 5, dat de dichtheidsverhoudingen en Fig. 6, dat liet zilver- 
gehalte bij stijgenden expositieduur weergeeft. 
De vertikale kolommen bevatten achtereenvolgens : 
Onder „Plaat” het merkteeken van de plaat ; onder Q de relatieve 
hoeveelheid licht of R.-straalarbeid, die op de plaat inwerkte. Onder 
c p de photometeraflezing ; onder 2 log ctg cp de gemeten dichtheid 
terwijl de volgende kolom de hieruit berekende waarschijnlijkste 
waarden bevat, indien werkelijk een lineair verband tusschen log cp 
en 2 log ctg cp bestaat. De volgende kolommen bevatten achtereen- 
volgens de gemeten hoeveelheid zilver over het geheele oppervlak, 
de grootte van dit oppervlak, en de hieruit bepaalde hoeveelheid 
zilver per cm 2 . De laatste kolom eindelijk bevat de uit de vorige 
kolom berekende meest waarschijnlijke waarde van de hoeveelheid 
zilver onder de veronderstelling van een lineair verband tusschen 
log Q en het zilvergehalte. 
De berekening van de 8e kolom had plaats volgens de uitdrukkingen : 
D l = 0.1718 + 0.4138 %( 2 ) Q en Dr= 0.5473 -f 0.3915 log^ Q. 
Deze laatste formule is slechts uit drie getallen berekend. 
De formules ter berekening der laatste kolom luiden : 
100 ^=7.055 + 12.485 log, Z ) Q en 100 Ag R = 9.74 -f 6.08 % (2) Q. 
Uit deze tabel is reeds onmiddellijk te zien, dat mijn gevolgtrek- 
king omtrent het verschil in zilvergehalte bij licht en Röntgen- 
negatieven van ongeveer gelijke dichtheid bevestigd wordt door het 
experiment. Zoo hebben L 3 en R 3 ongeveer gelijke dichtheid n.1. 
0.663 en 0.622, zoodat zelfs het lichtnegatief nog iets dichter is. 
Toch houdt dit dichtere negatief slechts 0.201 mgr. zilver perc .m. 2 , 
terwijl het iets meer doorschijnende Röntgen-negatief 0,279 mgr. zilver 
per c.m 2 . bevat. Een dergelijke verhouding vinden wij bij L 3 en R 4 . 
Nemen wij omgekeerd twee negatieven waarvan het zilvergehalte 
weinig verschilt b.v. L x en R 3 die 0.201 en 0,216 mgr. zilver bevat- 
ten, dan blijkt dat het minder zilverhoudend lichtnegatief L x meer 
dan anderhalf maal zoo dicht is, als het zilverrijke Röntgennegatief. 
Voor de in mijn beschouwing ontwikkelde verklaring valt nog 
een ander argument aan te voeren. Is zij juist dan mag verwacht 
worden dat de dichtheidscurve voor lichtsoorten van verschillende 
golflengte ook eenigszins verschillend zal zijn, indien de broomzilver- 
gelatine deze in verschillende mate absorbeert. Nu zijn door Eder 
in diens handboek Dl. 3, op Tafel XI eenige karakteristieke curven 
afgebeeld welke betrekking hebben op golflengten van 4100—5100 
Deze curven vertoonen onmiskenbare verschillen, en de curve voor 
4600 toont een maximale werking zoowel als een maximale stijlheid. 
Ook de ervaringen opgedaan bij de orthochromatische platen, die op een 
