529 
uit mijn proeven kon afleiden, dat daarin niet direct schijnt te 
passen. Berekenen wij uit elke proefreeks die ik medegedeeld heb, 
de aangroeiing van de dichtheid bij vermeerdering van de licht- en 
de RöNTGENwerking, dan verkrijg ik de voorgaande tabel, graphisch 
voorgesteld in fig. 7. (zie p. 528). 
In deze tabel geeft de eerste kolom de aanduiding van de proef- 
reeks; 42 heeft betrekking op de reeks uit de vorige tabel. 
De twèede kolom geeft de dichtheid-aangroeing bij verdubbeling 
der lichtsterkte, de derde die bij verdubbeling der RöNTGENwerking. 
De 4e kolom geeft het quotiënt der beide vorige getallen, terwijl 
in de voorlaatste kolom de hardheid der stralen in graden-BENOisT 
wordt aangegeven. 
De 4e kolom is van belang, omdat de daarin vervatte getallen 
een aanduiding geven van het verschil in stijlheid der karakteri- 
stieke curven. Vergelijkt men nu deze getallen met die voor de 
hardheid, dan treft ons onmiddellijk het eigenaardige feit, dat de 
helling der RöNTGEN-curven relatief des te minder afwijkt van die 
der lichtcurven, naarmate de hardheid grooter is. Nog duidelijker* 
komt dit voor den dag uit een graphische voorstelling, waarbij de 
hardheid als ordinaat, het quotiënt als abscis wordt uitgezet (zie fig. 7). 
Wij worden dan verrast over het geheel onverwachte beeld van een 
bijna zuiver lineair verband. De getallen die in de laatste kolom 
zijn aangegeven, zijn berekend volgens de formule : 
Quot: = 1.809 — 0.0776 Ben 0 . 
Deze afwijking zou op verschillende wijze veroorzaakt kunnen 
zijn. Vooreerst zou misschien de zeer harde straling sterker geab- 
sorbeerd kunnen worden dan een weekere. Wij kunnen dan wel 
zeggen dat het zilver hiervoor niet aansprakelijk is, daar dit niet 
merkbaar verschillend stralen van 4 — 8 Benoist absorbeert, en de 
karakteristieke harde zilverstraling van Barkla buiten dat gebied ligt. 
Het zou evenmin door een resonantiestraling van het Broom 
kunnen verklaard worden, daar in de uiterst dunne laag broom- 
zilvergelatine de harde Röntgenstralen niet noemenswaard verzwakt 
worden en dus praktisch in elke diepte der laag gelijke intensiteit 
bezitten. 
Er blijft dus alleen de mogelijkheid over, dat bij de hardere 
Röntgenstralen een uiterst weeke en sterk absorbeerbare straling 
bijgemengd is, welke niet of althans in mindere mate bij een weeke 
primaire Röntgenstraling voorkomt. Wanneer wij dit aannemen 
bestaat nog de mogelijkheid dat de onderlaag waarop de broom- 
zilvergelatine rust de weeke secundairslraling afgeeft of wel dat 
deze afkomstig is hetzij van de antikathode zelf, van den glaswand 
