533 
verklaren, door aan te nemen dat pepsine, waarvan wij toch eigen- 
lijk nog zoo weinig weten, een zont zou vormen met zuren en dat 
daarbij de geladen pepsine-ionen werkzaam zouden zijn terwijl, 
wanneer nog een tweede basische groep van pepsine zich bindt met 
zuren, tweewaardige en dan weder onwerkzame ionen zouden ont- 
staan. Te meer scheen dit gewaagd, daar toch reeds door ons het 
bestaan van het iso-elektrische punt was ontkend. Michaej.is gaat 
nog verder en meent, dat de vraag naar de al of niet eenheid van 
pepsine en leb wellicht ook in dezen zin kan worden opgelost, dat 
pepsine, met bases gebonden, dus aan de andere zijde van het iso- 
elektrische punt, als leb zou werken. De pepsine-anionen zouden dan 
als zoodanig werkzaam zijn. ') 
Yoor het voortgezette onderzoek naar de bijzonderheden van de 
werking van pepsine en naar het wezen van deze werking, scheen 
het belangrijk genoeg, deze vraag naar het al of niet bestaan van 
het iso-elektrische punt bij pepsine eens voor al vast te stellen. En 
wanneer dan onze vroegere uitkomsten bevestigd mochten worden, 
moest ik trachten, eenig nader inzicht in de eigenaardigheden van' 
de werking van pepsine te verkrijgen, daar dan de wijze van ver- 
klaring van Michaelis vervallen is. Mijn onderzoek bestond dan ook 
uit twee gedeelten; in het eerste werd het gedrag van pepsine in 
het elektrische veld zoo zorgvuldig mogelijk bestudeerd ; in het 
tweéde deel trachtte ik de groote beteekenis van de waterstof ionen- 
concentratie voor de werking van dit enzym op een andere wijze 
dan Michaelis te bezien. 
Voor mijn onderzoek was in de eerste plaats noodig, dat ik be- 
schikte over een voldoende hoeveelheid zuivere pepsine. Volgens 
Pekelharing is dit het best te bereiden uit zuiver maagsap van een 
hond, die volgens Pavlov van een fistel van de maag en van den 
slokdarm is voorzien. Ik had de beschikking over een dergelijken 
hond, die door Prof. Lameris alhier geopereerd was en die bij schijn- 
voedering een paar maal per week een drie tot vijfhonderd c.c. 
maagsap kon leveren. 
De bereiding van het enzym deed ik geheel volgens de opgaven 
van Pekelharing. Het maagsap werd gedialyseerd en dan gecentri- 
fugeerd. Men verkrijgt dan een neerslag, dat uitgewasschen en 
gedroogd werd (pepsine 1). Het centrifugaal, met een gelijk volume 
verzadigde oplossing van ammoniumsulfaat vermengd, geeft weer 
een neerslag, dat afgefiltreerd, gedialyseerd, in zoutzuur van ongeveer 
0.05 n. bij 37° opgelost en weer gedialyseerd werd. Hierbij slaat 
!) Men zie de verklaringen ook voor andere enzymen in het boekje : „Die Wasser- 
stoffionenkonzentration” van L. Michaelis, 1914. 
35 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A°. 1915/16. 
