536 
TABEL II. Beweging van pepsine na toevoeging van albumosen; overigens alles 
als in Tabel I. 
N°. 
mgr. pepton 
Grübler 
mgr. eigen bereide 
albumosen 
Normaliteit der 
Spanning 
Volt 
Duur 
uur 
Digestie in 48 
uur, mm. per 
buisje 
. I 
pepsine- 
opl. 
zij-vloei- 
stof 
aan de 
Kathode 
aan de 
Anode 
1 
20 
0.0324 
0.0310 
60 
5 
0 
3.2 
2 
20 
0.0165 
0.0155 
80 
5 
0.2 
1.6 
3 
20 
0.0301 
0.0301 
60 
5 
0 
2.1 
4 
100 
0.0314 
0.0301 
50 
5 
1.0 
1.6 
5 
100 
0.0320 
0.0301 
50 
5 
0.2 
1.7 
6 
300 
0.0310 
0.0303 
50 
5 
2.8 
1.4 
7 
400 
0.0349 
0.0310 
50 
5 
2.9 
1.5 
8 
100 mgr. glycocoll 
0.0330 
0.0310 
50 
5 
0 
1.4 
9 
500 „ „ 
0.0369 
0.0301 
50 
5 
0 
0.8 
10 
300 „ leucine 
0.0310 
0.0310 
50 
5 
0 
1.4 
strijd schijnt. De zuivere pepsine toch bezit wel een minimum van 
oplosbaarheid en wel dicht bij het neutrale punt (pn — 4 a 5). Even- 
wel, bij nader nadenken behoeft dit ons nog niet zoo te bevreemden. 
De pepsine toch mag zeker niet zoo maar met gewone eiwitstoffen 
op een lijn gesteld worden. Zij onderscheidt zich bijv. al ten een en - 
male van deze door de merkwaardige eigenschap om bij snelle verhit- 
ting in zoutzure oplossing te koaguleeren (Pekelharing). Toch trok dit 
eigenaardig gedrag van pepsine, geen iso-elektrisch punt en wel een 
minimum van oplosbaarheid mijn aandacht en heb ik getracht hier- 
omtrent nog iets naders te weten te komen. Reeds Pekelharing 
onderstelde de mogelijkheid, dat pepsine een verbinding zou zijn 
van het eigenlijke enzym met eiwit 1 ). Neemt men dit aan, dan 
zou het gedrag in het elektrisch veld verklaard kunnen worden, 
wanneer de verbinding in zure oplossing uiteen is gevallen. Is zij 
dat bij zeer zwak zure oplossing niet, dan zou het voorkomen van 
een minimum van oplosbaarheid ook geheel duidelijk zijn. Ten 
gunste van de veronderstelling, dat pepsine werkelijk een verbinding 
zou zijn, heb ik een paar uitkomsten verkregen. In de eerste plaats 
bleek in het elektrisch veld in zure oplossing het enzym wel anodisch, 
D Archives des Sciences biologiques. Tomé XI, p. 87, 1904. 
