537 
maar de grootste hoeveelheid eiwit kalhodisch zich (e verplaatsen. 
De scheiding is evenwel geenszins volledig en is ook geenszins 
volledig te verwachten; het- zou evenwel kunnen zijn, dat het naar 
de kathode zich bewegende eiwit eigenlijk uit afbraakprod neten van 
pepsine bestond. Wegens de onvolledigheid der scheiding en de 
moeilijkheid om grootere hoeveelheden te verkrijgen, heb ik hier- 
omtrent nog geen zekerheid verkregen. 
In de tweede plaats heb ik bepaald, hoeveel H- en Cl-ionen aan 
pepsine in zoutzure oplossing worden gebonden. Wanneer de pepsine 
zooals wij die volgens Pekelharing bereiden, het enzym zelf' is, zou 
zij, aangezien zij steeds negatief geladen is, niet zooals eiwitstoffen 
overwegend H-ionen, maar overwegend Cl-ionen moeten binden. 
Wanneer pepsine evenwel een verbinding is van eiwit met het 
enzym, is het waarschijnlijk, dat de eiwit-komponente overwegend 
H-ionen, de enzy m-komponente alleen Cl-ionen bindt. Het eigenlijke 
enzym kan men verwachten, zeer gering in gewicht te zijn en ook 
slechts zeer geringe hoeveelheden Cl-ionen te binden. Men zou in 
dit geval dus verwachten, dat er voor de pepsine in het geheel, 
alles te samen genomen, slechts kleine verschillen met eiwitstoffen 
te voorschijn zouden treden ; dat hoogstens, betrekkelijk zeer geringe 
hoeveelheden Cl-ionen méér gebonden zouden worden. De bepa- 
lingen, met bijzondere zeer kleine elektroden verricht, bevestigden 
de laatste veronderstelling. De verhouding toch der gebonden H- 
tot de gebonden Cl-ionen bedroeg bij een zoutzuur-concentratie van : 
0.029 n H /ci voor pepsine 3.00 en voor albumosen 3.06 
en voor 0.0597 n ,, ,, ,, 1.34 ,, ,, ., 1.42 
„ „ 0.116 n „ „ „ 1.01 „ „ „ 1.12 
Voor nog sterker zoutzuur, 0.235 n, werd weliswaar de verhou- 
ding voor pepsine iets grooter dan voor albumosen, maar voor dit 
sterke zuur worden de bronnen van fouten bij de bepalingen wel- 
licht zóó groot, dat hier geen waarde aan is te hechten. 
Het feit, dat de pepsine, in ’t geheel genomen, overwegend 
H-ionen bindt, is moeilijk overeen te brengen met de veronderstelling, 
dat de pepsine, zooals wij die bereiden, ook in haar geheel het 
enzym is. Dit laatste immers is steeds negatief geladen.’ Ik meen 
dus, dat mijn proeven steun hebben kunnen leveren voor de ver- 
onderstelling, dat de pepsine, zooals wij die volgens Pekelharing 
bereiden, een verbinding (of adsorptie-verbinding) is van een hoog samen- 
gestelde eiwitstof met het enzym, welk laatste door binding van 
anionen steeds negatief geladen is. Deze binding van anionen aan 
