538 
het eigenlijke enzym verraadt zich dan daardoor, dat de verhouding 
der gebonden ionen H/Cl voor pepsine iets kleiner is dan voor 
albumosen. 
De proeven over de ionen-bindingen hebben nog verschillende 
andere resultaten opgeleverd; zoo meen ik een juistere waarde voor 
de oplosbaarheid van merkurochloride te hebben gevonden dan die 
tot dusverre werd aangenomen. 
Verder hebben de bepalingen der Cl-ionen-bindingen aan albu- 
mosen ons een vrij nauwkeurig beeld gegeven van de dissociatie 
van de „eiwit-chloriden”. Ik kan daarbij hier nu niet stilstaan. 
Tiveede gedeelte. Onderzoek omtrent de voorwaarden, waaronder 
pepsine werkt. 
Nu dus gebleken was, dat de beschouwingen van Michaelis 
omtrent de werking van pepsine niet alle juist kunnen zijn, trachtte 
ik op andere wijze dan deze onderzoeker eenig nader inzicht in 
deze werking te verkrijgen. Voorloopig scheen niet veel te ver- 
wachten van de beschouwing van den toestand van het enzym, 
aangezien wij hieromtrent alleen weten, dat het negatief geladen is 
en waarschijnlijk met anionen gebonden. Daarentegen scheen het 
wenschelijk, den toestand van het substraat te beschouwen, te meer 
daar hierop tot dusver zeer weinig de aandacht gevestigd is geweest. 
De toestand van eiwitstoffen in oplossingen in verband met de 
reaktie en met de aanwezigheid van zouten is de laatste jaren dik- 
wijls een onderwerp van onderzoek geweest. Wij weten, dat eiwit- 
stoffen zich met zuren en bases kunnen verbinden ; dat de verbin- 
dingen, die eenigszins met zouten kunnen worden vergeleken, evenals 
deze dissocieeren, maar dat bij grootere concentratie van de zuren 
of bases deze dissociatie terug wordt gedrongen. Het is verder in 
hooge mate waarschijnlijk, dat de bij de dissociatie zich vormende 
eiwit-ionen zich hydrateeren, zwellen. Naarmate het eiwit meer 
geladen is, is de zwelling het grootst. Bij voortdurende toevoeging 
van zuur aan een eiwitoplossing gaat de zwelling door een maximum ; 
het weder dalen van de zwelling voorbij het maximum kan voor 
een deel aan het terugdringen der dissociatie worden toegeschreven 
maar berust daarnevens nog op andere oorzaken. 
Wij weten verder, dat zouten invloed hebben op den toestand 
van de eiwitstoffen en dat zij op zeer verschillende wijzen invloed 
kunnen oefenen. Bij niet te groote concentratie en in zure of alka- 
lische oplossingen speelt de ontladende en ontzwellende werking der 
zouten de grootste rol. Verschillende zouten gedragen zich verschil- 
lend al naar de ionen, die zij in de oplossing zenden; bepaalde 
