539 
ionen, voornamelijk het sülfaation, werken evenwel bijzonder sterk 
ontzwellend. 
Bij de bestiideering van de werking van pepsine moest dus met 
den toestand van het eiwit rekening gehouden worden en bij mijn 
eerste proef reeksen was mij dit op vrij gemakkelijke wijze mogelijk, 
door gebruik te maken van een methode, dooi- Grützner uitgewerkt, 
om de werking van pepsine te bepalen. Hierbij werkt de pepsine- 
oplossing op door karmijn gekleurde fibrine. Naarmate deze wordt 
opgelost, kleurt zich de vloeistof en de sterkte van deze kleur, die 
een maat is voor de werking der pepsine, wordt langs kolorimetri- 
schen weg bepaald. 
Volgens de beschouwingen van Michaelis wordt de werking van 
pepsine eigenlijk geheel beheerscht door de concentratie der water- 
stof-ionen. Verschillende zuren zouden de pepsine evengoed doen 
werken als maar deze concentratie dezelfde is. Dit met behulp van 
de methode van Grützner nagaande, ben ik evenwel tot geheel andere 
uitkomsten gekomen. In de eerste plaats bleek, dat voor elk zuur 
de werking parallel ging met de zwelling van de fibrine. Het optimum 
voor de vertering lag bij die reaktie, waarbij de zwelling maximaal 
was. Dit vond ik voor zoutzuur, oxaalzuur, melkzuur, phosphorzuur, 
zwavelzuur en citroenzuur. De zwelling in azijnzuur vertoont een 
bijzonderheid ; zij komt niet alleen in waterrijke maar ook in water- 
arme oplossingen tot stand en ik kreeg het vermoeden, dat in de 
laatste de zwelling door opnemen van azijnzuur tot stand komt. 
Azijnzuur en water hebben in hun gedrag wel meer overeenkomst. 
Hoe dit zij, de werking van pepsine was in de waterrijke oplos- 
singen wel parallel aan de zwelling maar in de waterarme niet 
meer; wellicht werkt het enzym alleen op door water en niet op 
door azijnzuur gezwollen eiwit. 
Wanneer ik dan verder de werking in oplossingen der verschil- 
lende zuren bij hun optimale H-ionen-concentratie vergeleek, bleek 
dat die werking geenszins gelijk was. Wanneer de beschouwingen 
van Michaelis juist waren, zou men verwachten, dat de optima bij 
alle zuren dezelfde waren en dat de werkingen daarbij ook gelijk 
zouden zijn. De toestand toch van de pepsine, die door de Cu 
bepaald zou worden, zou bij een bepaalde Ch het gunstigst zijn ; 
welk zuur de Cu te weeg brengt doet er verder niet toe. Zooals ik 
zeide, zijn mijne uitkomsten hiermede geheel in strijd. De volgende 
Tabel III doet dit duidelijk zien. 
De waarden van pu en Cu vóór de werking der pepsine geven 
het beste beeld van de optimale reakties; na de digestie zijn deze 
waarden op verschillende wijze veranderd al naarmate de vertering 
