541 
wanneer men den invloed van zouten bestudeert. Het was bekend, 
dat zouten in het algemeen 'de werking van pepsine remmen. Zelfs 
keukenzout, in een concentratie zooals in zeewater, doet dit reeds 
sterk; vooral sulfaten echter oefenen een zeer sterk remmende 
werking. Tot dusver was omtrent de oorzaak van deze werking 
der zouten niets bekend, Michaelis spreekt van een „Salzwirkung” 
die zich ook daarin zou uiten, dat de zouten de optima een weinig 
verschuiven naar den kant van kleinere Cu. Van mijn standpunt 
wordt echter de werking der zouten geheel duidelijk, en men kan 
zelfs voorspellen welke zouten sterk en welke slechts zwak zullen 
remmen. Immers, de zouten hebben grooten invloed op de zwelling 
van eiwit in verdunde zuren en zij hebben te meer invloed, naar- 
mate hun ionen sterker hydrophiel zijn. Men heeft de zouten van 
een bepaald metaal, bijv. Na, in een reeks geschreven, zoodanig, 
dat elk volgend zout de zwelling sterker doet afnemen. Deze reeks 
geeft dan de anionen in volgorde naar hunnen graad van hydrophilie. 
Het is nu te verwachten, dat de zouten in dezelfde volgorde de 
werking van pepsine zullen belemmeren. Ten einde dit te onder- 
zoeken heb ik proeven gedaan met een zevental zouten van natrium, 
te weten: citraat, acetaat, chloride, chloraat, nitraat, rhodanaat en 
sulfaat. Een moeilijkheid bij deze proeven was deze, dat ik moest 
zorgen, dat door de toevoeging van zout de Cm zoo weinig mogelijk 
veranderde, want met de Cm verandert de lading van het eiwit en 
hiermede de zwelling. Deze moeilijkheid heb ik vrij goed over- 
wonnen, door als zuur het zwakke melkzuur te nemen. De metingen 
toonden aan, dat na de toevoeging van zout de Cm slechts onbeduidend 
was veranderd. In oplossingen van melkzuur, die om en nabij de 
optimale reaktie hebben, kan men de Cm veel meer laten schommelen 
vóór men daardoor een merkbare verandering in de vertering te 
zien krijgt. De veranderingen, die ik waarnam, moeten dus aan de 
werking der zout-ionen worden toegeschreven. Ik laat hier in tabel IV 
de uitkomsten volgen van de proefreeks, waarbij de zoutconcentratie 
het kleinst was, en waarbij de uitkomsten het gemakkelijkst te 
overzien zijn, daar bij grootere zoutconcentraties de invloed op de 
zwelling spoedig zoo groot wordt, dat deze te klein wordt om haar 
nog eenigermate juist te schatten. 
Men ziet in deze tabel duidelijk de remmende werking der zouten 
en tevens hun invloed op de zwelling, Verder blijken de invloed 
op de zwelling en remmende werking parallel te gaan. Alleen bij 
het nitraat is een kleine afwijking in zoover als hier de verterende 
werking een weinig grooter is dan bij het chloraat, maar een dergelijk 
klein verschil kan zeer goed een waarnemingsfout zijn ; de gebruikte 
