543 
van de werking der pepsine te krijgen. De formol-titratie laat ons 
hierbij in den steek. Ik heb mij bediend van een methode, die ook 
door Sörenskn is gebruikt en die neerkomt op het bepalen van de 
hoeveelheid stikstof, die na een bepaalden tijd, gedurende welken 
de pepsine gewerkt heeft, niet meer door tannine kan worden 
neergeslagen. 
Bij de bepaling der viskositeit heeft men ter dege rekening te 
houden met het feit, dat deze in de oplossingen, die tamelijk wat 
zuur bevatten, vooral in de eerste minuten na de toevoeging van 
het zuur, vlug terug loopt. Een volkomen juist beeld van de aan- 
vankelijke viskositeit in oplossingen met verschillend zuurgehalte te 
verkrijgen is niet mogelijk; het maximum bijv. moet men steeds 
iets te veel aan den kant der lage zuurgehalten vinden. Het bleek 
mij, dat deze daling der viskositeit door pepsine enorm versneld 
wordt, zóó, dat in weinige minuten van een verhooging der viskosi- 
teit door het zuur niets meer te zien is. De werking door het zuur 
alleen schijnt dus wel dezelfde te zijn als die, door pepsine-zuur te 
weeg gebracht. Zij berust wel op een splitsing ; men begrijpt hoe 
ingewikkeld het vraagstuk eigenlijk is : bij de splitsing ontstaan 
nieuwe producten met andere eigenschappen, dus ook wellicht met 
iets andere ligging van het maximum van zwelling. De aam ankelijke 
viskositeit bepaald onmiddellijk na de toevoeging van het zuur, kan 
ons, als mijne voorstelling juist is, slechts een beeld geven van de 
werking, die pepsine op het aanvankelijk aanwezige eiwit kan 
hebben. Het is zeer goed mogelijk, dat de allengs ontstaande produkten 
een maximale zwelling bij een anderen zuurgraad zouden bezitten 
als het oorspronkelijke eiwit. Ongelukkig schijnen deze splitsings- 
produkten ook in gezwollen toestand weinig invloed op de viskositeit 
te oefenen, zoodat ons hier de mogelijkheid ontgaat op deze wijze 
ook voor die splitsingsproducten de zwelling na te gaan. Uit deze 
beschouwing volgt, dat wij eigenlijk niet kunnen spreken van het 
maximum van zwelling van opgelost eiwit, bij een bepaald zuur- 
gehalte, waarbij pepsine het best werkt, maar dat dit maximum 
moet veranderen naarmate er andere stoffen gevormd worden, al 
kan de verandering wel niet groot zijn, omdat ten eerste de split- 
singsproducten wat hun eigenschappen betreft, nog veel met eiwit 
gemeen hebben en ten tweede omdat bij pepsine de splitsing niet 
zeer ver gaat. Verder komt er nog de practische moeilijkheid, dat 
gedurende de vertering de reaktie noodwendig moet veranderen. 
En verder is bekend, dat pepsine, vooral in oplossingen met zeer 
weinig zuur, maar ook in die met veel zuur haar werkzaamheid 
langzamerhand verliest. Ten slotte blijkt al uit de verandering der 
