582 
zich voor de derde maal af. Nu echter blijven beide kernen kort 
bijeen, slechts in weinige coupes is het duidelijke verband tusschen 
X en XI kern waar te nemen. Gelijktijdig echter zijn wederom 
vaguscellen in een ventraler niveau verplaatst. Het gansche pi’oces, 
vermindering in omvang van nucleus X dorsalis, versmelting daarna 
met de accessoriuskern, onder gelijktijdige uittreding van vagus- 
cellen in een ventraler gebied, is hierna nog tweemaal, zij het dan 
ook in geringe mate, waar te nemen. In de giraffe komt de ver- 
eeniging van de dorsale motorische vaguskern met de accessorius- 
kern dus op vijf successievelijk op elkander volgende plaatsen voor. 
(fig. 2). Dit geschiedt vóór iets van de tongkern te bespeuren is. 
Van nu af aan treedt de dorsale motorische vaguskern constant op; 
zij is los gebouwd en ei vormig, met de stompe pool ventrolateraal 
gericht en bevat dan 20 — 25 meerendeels groote cellen (maximaal 
50 p); dikwerf valt ook hier op dat de lateraal gelegen cellen van 
grooter type zijn dan de meer mediaal gelegene. Als bij lama en 
kameel komen de celgroepen van rechts en links onmiddellijk tegen 
de raphé en weldra zien wij ook hier een commissurale motorische 
vaguskern optreden, als door mij voor lama en kameel beschreven 
is. Zij treedt op nabij de spinale pool van nucleus XII, is minder 
ontwikkeld dan in Cameliden en in haar optreden niet constant, 
(fig. 1, 2 en 4). 
U 
0 
ïdg. 4. Nucleus motorius commissuralis vagi. c. Canalis centralis 
Wanneer de tongkern reeds flink ontwikkeld is wordt de dorsale 
motorische vaguskern veel compacter van bouw en groeit zij met haar 
ventrolateraal gedeelte boogsgewijs puntig uit; haar basis is dan 
