587 
tale pool van de tongkern zien wij zéér duidelijk in enkele coupes het 
afzakken van eenige arabiguuscellen in een ventraler gelegen niveau en 
weldra treedt hierna de geweldige frontale aanzwelling voor d m dag. 
Deze ontwikkelt zich tot een onregelmatig ovaal geheel met maxi- 
maal 110, meerendeels groote, echte ambiguuscellen. Als in den lama 
en in den kameel liggen de cellen hier niet dicht opeen maar tame- 
lijk verspreid. Ventraal van deze groote ligt een veel kleinere groep, 
■f't 
4 * 
Ar A 
V 
& 
i. 
* yV 
meerendeels uit cellen opgebouwd van een 
veel kleiner type. Of deze ook tot den 
ambiguus behoort durf ik niet beslissen 
(fig. 2 en 11). Als steeds vermindert de 
aanzwelling van den ambiguus ook hier 
aan de frontale pool van de dorsale moto- 
rische vaguskern om daarna zeer snel af 
te nemen. Tien coupes vóór zijn verdwij- 
nen kunnen nog 25 cellen geteld worden. 
In dit dier reikt de frontale pool van 
den ambiguus 46 coupes frontaal van*de 
dorsale motorische vaguskern (fig. 2) en komt hij over een uitbreiding 
van 12 coupes in het gebied van den nucleus facialis. De ambiguus- 
rest is dan gelegen dorsomediaal van de caudale pool van Nucleus VII. 
Fig. 11. 
Nucleus accessorii. In deze serie zijn de eerste XI cellen op de 
grens van voor en achterhoorn 1188 coupes spinaal van het optreden 
van den nucleus motorius dorsalis vagi te zien. Weldra vermeerderen 
zij ter plaatse en is een groep van 14 cellen, van kleiner type dan 
de groote motorische voorhoorncellen, aanwezig. Snel neemt zij in 
omvang af om spoedig, ter plaatse, geheel te verdwijnen, dan echter tre- 
den in meerdere coupes cellen van gelijk type op dorsolateraal van het 
canalis centralis, méér lateraal dan waar straks de dorsale motori- 
sche vaguskern verschijnen zal, in andere coupes zijn gelijke cellen 
nog meer lateraal waarts te zien dus in het grauw, onmiddellijk 
mediaal van den hoek tusschen voor- en achterhoorn. Daarna treedt 
de XI kern weer op de zooeven genoemde scherp omschreven plaats 
op en zien wij hoe voorhoorncellen van de laterale groep zóó hoog 
zijn opgestegen, dat zij in het grauw tusschen voor- en achterhoorn 
gelegen zijn en één geheel vormen met nucl : XI, zoodat herhaal- 
delijk de indruk wordt gevormd dat de XI kern aldaar, in haar 
ventrale gedeelte door voorhoorncellen versterkt wordt, of dat de 
XI kern zelve zich langs den lateralen voorhoornrand ventraal waarts 
voortzet (fig. 1 2). Méér frontraal is de XI kern afwisselend sterk 
ontwikkeld, soms minimaal, om spoedig krachtiger dan te voren te 
