654 
§ 9. Gevolgtrekkingen en opmerkingen. 
1. De opeenvolging der phasen in de verschillende figuren I — V 
en evenzoo VI — XIII beantwoordt aan het bovengezegde; tegelijk met 
het minimum der amplitudo wordt de phase bereikt, waarbij op het 
beschouwde oogenblik de draad in den uitersten stand staat; naar- 
mate men verder van het minimum is, nadert de phase meer en 
meer tot die van effect 2. 
2. De verandering in phase, die men bij den doorgang door het 
minimum waarneemt (II en IV, XI en XIII) is hieraan te wijten, 
dat men met de compensatie II het doel heeft voorbijgestreefd. Het 
effect 2 is, na eerst verdwenen te zijn, met tegengestelde phase 
weer te voorschijn gekomen. Eerst bestond het in de werking van 
het overblijvende veld op de horizontale component der magnetisatie, 
later in de tegengesteld gerichte werking van den compenseerenden 
klos op het aan de staaf gehechte magneetstaafje. 
3. Daar bij de proeven III en XII een minimum bereikt is en 
tevens de phase van het effect 1 bestaat, terwijl in één van die 
gevallen het effect 3 de tegengestelde phase moet gehad hebben, 
mogen wij tot het bestaan van het gezochte effect besluiten. Daar 
bij XII een kleinere schommeling (0.7 cm) werd waargenomen dan 
bij III, moet het proef III zijn geweest, waarbij 3a, b en 1 dezelfde 
phase hadden. Dus moet het geheele effect 3a, b dezelfde phase hebben 
gehad als 3a alleen. 
4. Voor den afstand waarover bij het minimum de draad heen 
en weer ging, mogen wij vóór de azimuthverandering stellen 2 cm 
(zie proef III en IV), na de azimuthverandering 0.7 cm. Het eerste 
beantwoordt aan het eerste effect vermeerderd met het derde, het 
laatste aan het verschil van deze beide effecten. Wij kunnen dus 
voor het eerste effect de halve som der gemeten afstanden, d. i. 
1.4 cm stellen en voor het derde 0.6 k 0.7 cm. Natuurlijk doet 
ons de uitkomst 1,4 cm niet veel meer dan de orde van grootte 
kennen. 
5. Met behulp van deze waarde van de door effect 1 op de 
schaal veroorzaakte uitwijking kan een schatting gemaakt worden 
van het magnetisch moment van het staafje. 
Uit formule (rf) volgt dat de halve afstand van heen- en weer- 
gang 
3.19 £ 
bedraagt, wanneer S de snelheid is, door één plotselingen stoot ver- 
kregen. Hieruit vinden wij nu 
0.7 
<S — = 0.22 cm/ 
3.19 ' 
