686 
spelde verschijnsel aan te toonen in het algemeene zonnespectrum, 
is niet onbegrijpelijk; want wij kunnen getnakkelijk aantoonen dat 
in het laatste geval het effect, merkbaar grooter. zijn moest dan in 
het eerste. 
B 
A 
Fig. 1. 
Wij beschouwen daartoe nogmaals het diagram (Fig. 1) met behulp 
waarvan in Versl. Natuurk. Afd. XXII, p. 1249 en 1254, de moge- 
lijkheid eener wederzijdsche inwerking van Fraunhófersche lijnen 
werd toegelicht. 
De waarde n 0 die de brekingsindex hebben zou in het beschouwde 
deel van het spectrum indien daar geen absorptielijnen waren, is 
hier ondersteld te zijn ^>1. Een lijn B, daar aanwezig, zal nu den 
bekenden invloed op de dispersiekromme hebben, waarbij de bre- 
kingsindices worden verlaagd aan den violetten, verhoogd aan den 
rooden kant, zooals aangeduid is door de gedeeltelijk gestippelde 
kromme lijnen. Een lijn A zou nu, als zij alleen stond, haar eigen 
anomalie in de dispersiekromme brengen, zooals geteekend in A t . 
Ligt A dicht bij B, in een der posities A 2 of A 3 , dan zal die ano- 
malie eenigszins anders van vorm zijn, daar zij nu gebouwd wordt 
op een der takken van de door B bepaalde dispersiekromme. Het 
lichtbrekend vermogen der middenstof, dat uitgedrukt wordt door 
n — 1, zal dus verschillend zijn in de drie gevallen, voorgesteld door 
Aj, A 3 en A t . 
