687 
Alleen die golven voor welke de absolute waarden van ± (n- 1) 
een zekere grenswaarde te boven gaan, zullen in merkbare mate 
bijdragen tot de vorming der Fraunhofersche .lijn, en zullen in de 
buitenste deelen van een wervelgebied (een zonnevlek) zich langs 
voldoende gekromde banen voortplanten om aanleiding te geven tot 
onderscheidbare brekingseffecten in het spectrum van de penumbra. 
In de figuur hebben we dit tot uitdrukking gebracht door twee 
stippellijnen te trekken op gelijke afstanden boven en beneden de 
lijn n — 1. We mogen dus aannemen dat slechts die deelen van de 
dispersiekromme, welke gelegen zijn buiten de tusschen die stippel- 
lijnen begrepen strook, van beteekenis zijn voor de vorming der 
dispersiebanden, welke de ware absorptielijnen omhullen. Het Zij- 
licht, beantwoordende aan het gearceerde gebied boven de strook, 
veroorzaakt de rood- verplaatsing die waargenomen wordt aan den 
peripheren kant der penumbra; het F-licht, beantwoordende aan 
'het gearceerde gebied beneden de strook, brengt de violet- verplaat- 
sing aan den centralen kant teweeg. 
Vergelijken wij nu voor de lijnen A 1} A 2 en A s de horizontale 
afstanden tusschen de „zwaartepunten” *) hunner K- en F-gebieden, 
dan is het terstond duidelijk dat die afstand bij A t kleiner is dan 
bij A^, en bij A s grooter dan bij A 1 ; en ook zien wij in de figuur 
dat het verschil tusschen de gevallen A g en A 1 niet zoo treffend 
is als dat tusschen de gevallen A 2 en A 2 . Dit is de wijze waarop, 
volgens de theorie, wederzijdsche invloed tot uiting komt in de 
grootte der relatieve verplaatsingen bij het EvERSHED-effect. Wij 
noemen het : geval a. 
In het algemeene spectrum van de zonneschijf, buiten de vlekken, 
werken het ZZ-gebied en het F-gebied beide mede aan de vorming 
van de Fraunhofersche lijn door onregelmatige breking en door 
verstrooiing. Vergeleken met den ongestoorden toestand A 1 zal A 2 
verschoven schijnen naar het violet, A 3 naar het rood, maar een 
weinig minder. Dit is het effect zooals Albrecht het gevonden heeft. 
Wij noemen het: geval ft. 
Nu is het duidelijk dat zoowel van het ZZ-gebied als van het 
F-gebied het „zwaartepunt” een weinig naar het violet verplaatst 
is bij den toestand A 2 als we dien vergelijken met den toestand A ^ ; 
het gemiddelde van die twee verschuivingen is wat wij waarnemen 
als „invloed” van B op A in het geval 
x ) De uitdrukking „zwaartepunt” wordt hier slechts bij afkorting gebezigd. 
Streng genomen zal de plaats die men aan de lijnen toekent afhankelijk zijn van 
overwegingen, die natuurlijk eenigszins verschillend zijn van die, welke gelden bij 
het bepalen van de zwaartepunten der bedoelde vlakke figuren. 
