689 
hoofdzaak aan anomale dispersie moeten worden toegeschreven, 
zullen zij een weerkeerigen invloed van de beschreven soort en 
grootte kunnen vertoonen. 
Een andere uiting van wederzijdsche inwerking, een gevolg van 
accumulatie van de werking van vele lijnen, is het fluctueeren van 
n a langs het spectrum. Vele van de kleine onregelmatige golflengte- 
verschillen tusschen lijnen van het zonnespectrum en de correspon- 
deerende lijnen zooals die in het laboratorium worden waargenomen, 
berusten waarschijnlijk op dergelijke gevolgen van anomale dispersie. 
Voor wij dit hoofdstuk afsluiten zij nog de aandacht gevestigd op 
het vrij groote aantal gevallen die uitzonderingen schijnen te vormen 
op den regel, door de theorie geeischt. Albrecht vond, dat als de 
influenceerende lijn zich aan den rooden kant bevond, 11 procent 
van de lijnen een effect gaven dat van het gemiddelde in teeken 
verschilde, terwijl als de influenceerende lijn aan den violetten kant 
lag, zelfs 26 procent tegengesteld teeken vertoonden. Dit behoeven 
echter geen werkelijke uitzonderingen te zijn. Immers n 0 fluctueert 
en kan zeer wel in sommige deelen van het spectrum kleiner dan 
1 zijn, in welke gevallen de theorie een effect met het tegengestelde 
teeken zou vorderen. Bovendien zijn kleine onzekerheden in de golf- 
lengten der aardsche vergelijkingslijnen volstrekt niet buitengesloten. 
( Wordt vervolgd.) 
Scheikunde. — De Heer Schreinemakers biedt eene mededeeling 
aan over „In-, mono- en divariante evenwichten” . III. 
V erhetering. 
In de vorige mededeeling II moeten, zooals de lezer wel bemerkt 
zal hebben, de figuren 4 en 6 met elkaar verwisseld worden. 
6. Quaternaire systemen. 
In een invariant punt van een quaternair stelsel treden zes phasen 
op, die wij A, B, C, D, E en F zullen noemen; dit punt is dus een 
sextupelpunt. Van dit punt gaan dus zes kurven uit; volgens onze 
vroegere notatie zouden wij deze (^4), (B), ... . ( F ) moeten noemen ; 
wij zullen ze hier echter door A' , B' , C' , D' , E' en F' voorstellen. 
Verder vindt men | (w -f- 2) [n -f- 1) = 15 bivariante velden. 
Noemt men de kom ponen ten K lt /V 2 , K 3 en K 4 en stelt men deze 
door de hoekpunten van een regelmatigen tetraëder voor, dan kan 
