700 
dient theoretisch de draaddoorsnede in het equatoreaalvlak evenredig 
met r * 2 te worden gekozen, m. a. w. de draaddikte moet met den 
voerstraal r, de stroomdichtheid G derhalve omgekeerd evenredig 
met /■* varieeren. 
Praktisch wordt hiervan heel wat afgeweken, daar de onder- 
afdeelingen der wikkeling slechts bij ruwe benadering door de 
theoretische krommen begrensd kunnen worden. Dit geldt in nog 
hoogere mate voor afgekoelde sterkstroomklossen waar kiloampères 
en kilogauss de functie overnemen van de mikroampères en mikro- 
gauss der gevoelige galvanometers. Zoo leidt b.v. laatstgenoemde 
regel blijkbaar tot een veel te hevige warmte-ontwikkeling in de 
binnenste lagen, die juist het moeilijkste koel te houden zijn en is hij 
derhalve niet streng toe te passen. De theorie wordt verder beperkt 
doordat men de buitenmaat der klos evenmin als het wattverbruik 
boven een voorgeschreven bedrag kan doen toenemen. Daar echter 
de verschillende optimumvoorwaarden zeer „vlakke” maxima door- 
loopen kan men zich feitelijk aanmerkelijke afwijkingen veroorloven. 
De ongetwijfeld hoogst gewenschte productie van al maar sterkere 
magnetische velden voor allerlei doeleinden zal met een en ander 
vermoedelijk rekening moeten houden, niettegenstaande ontegen- 
zeggelijk zulke methoden hooge kosten en alsnog groote bezwaren 
meebrengen. Men vindt in het volgende eenige berekeningen en 
voorloopige proefnemingen aangaande het aldus aan de orde gestelde 
vraagstuk ten vervolge op de vroeger medegedeelde theorie der 
poolarmafuren *). Daarbij is het steeds in de eerste plaats de vraag 
hoe het sterkst mogelijke veld te verkrijgen het koste wat het wil; 
in de meeste gevallen zal trouwens het te onderzoeken effect door 
het kwadraat van het veld bepaald worden; men zal derhalve in 
de tweede plaats moeten nagaan hoe dit laatstgenoemde met een 
minimum wattverbruik kan worden teweeggebracht. 
Interpolaire draadklossen. Beschouwt men een enkele „stroomlaag” 
TJJ en VW (Fig. 1) tusschen twee elementaire ringzones ydy 
{TV en UW) der ferromagnetische armaturen, waarvan de mag- 
netisatie op de een of andere wijze wordt opgewekt 2 ). Onderstelt 
men dat elk element dxdy dier laag één draad, lint of anderen 
b H. du Bois, Deze Versl. 21 p. 355, 1912; Ann d. Phys. 42 p. 903, 1918 
2 ) Behalve de uit b’ig. 1 af te lezen notatie is nog de volgende gebezigd: 
A, Electrisch vermogen. 
C, c, Constanten. 
j, Ruimtecoëfficient. 
f, Ferromagnetische factor. 
Stroomdichtheid. 
Veldintensiteit. 
Magnetisatie. 
Specif. weerstand. 
