702 
in (1) dan verkrijgt men als maximumwaarden 
( 4 ) 
3|/3 \ ^ f) y 
B 
r — Cf ^ dy 
° 31 / 3 J v 1 3 iJ y 
(5) 
Men zal nu goed doen drie practische hoofdgevallen te onder- 
scheiden naar gelang van de variatie der stroomdichtheid ; x en y 
stellen die coördinaten der meridiaankromme voor : 
1. Bij constante stroomdichtheid @ wordt : 
«dm -vm 
2. In geval c/y heeft men daarentegen 
1 +-. 
3J 
x = y 
3] t c 
(6) 
(7) 
3. Voor d = C/y*, 
eisch wordt ten slotte 
2 3j—c 
volgens den boven omschreven theoretischen 
« = + ' + 
(, + -j r = y\/ — 
\ ijy) y ' / 2 : 
\jy H- c 
2 m-c 
( 8 ) 
In het eerste hoofdgeval neemt cos a toe met y, de armaturen 
zijn convex ; sub 2 daarentegen is cos a constant en geven dus 
kegelvormige armaturen het optimum ; in het laatste geval vermin- 
dert cos n als y toeneemt, de armaturen worden dus concaaf. In het 
practisch denkbare en wellicht aan te bevelen geval dat men, van 
de binnenste laag uitgaande met 1. constante stroomdichtheid begint 
en achtereenvolgens tot 2. en 3. overgaat, komt men blijkbaar tot 
een vorm als in Fig. 1 schematisch afgebeeld is, toevallig herinne- 
rende aan de bij oude RüHMKORFF-magneten vaak gebruikelijke pool- 
schoenen. De irrationeele integratie van -D naar y volgens (5) is 
steeds desgewenscht uitvoerbaar ; in het tweede geval wordt zij veel 
eenvoudiger en geeft 
8jt j ( c Yf B 
.0 = - 1 + — log 
31/3 V 3jJ b 
Vroeger werden naast ronde armaturen ook prismatische behandeld; 
hiervoor vindt men mntatis tnutandis: 
1 - . . 
dSp = 4 j I sin 2a -\ — — (jt— 2 a) 
J V 
( 1 *) 
met een maximum voor 
-*(‘* 7 > - 
• (3*) 
