711 
grootte, aan de langste knnnèn secundaire, kleinere gezien worden 
(fig. 4). De conus blijft niervormig op doorsnede, enkele malen treden 
ventraal nog enkele cellen op, in de posterieure zóne zien wij geen 
groote cellen meer. Daarna breekt het kanaal aan de posterieure zijde 
door (fig. 5 en 6). Deze doorbraak is in eene serie van 62 achter- 
eenvolgende coupes van 18 p, dus over een lengte van ruim 1 m.m. 
te zien. De opening, aanvankelijk zéér fijn, verwijdt zich tot maxi- 
maal 0.3 m.m., daarna wordt zij nauwer en sluit he't kanaal zich 
weer waarna het zich tot nabij de punt van den conus, over een 
lengte van 1 / 2 m.m. voortzet. 
Het. trilhaarepithelium is in vele coupes tot aan den doorbraak - 
rand geheel intact aanwezig. In den conus medullaris van het paard 
bevindt zich dus een spieetvormige neuroporus posterior van ruim 
1 m.m. lengte en maximaal 0.3 m.m. breedte. Nadat deze spleet 
zich gesloten heeft bereikt het centraal kanaal zijn grootste diepte 
n.1. van 1.33 m.m., bij een breedte van 0,332 m.m. De fissura 
anterior is na de doorbraak verdwenen, de niervorm op doorsnede 
maakt plaats voor een onregelmatig ronden en daarna, door het 
afnemen van den dwarsen diameter van den conus, voornamelijk, 
posterieur, voor een peervorm. Ten slotte spitst ook het anterieure 
gedeelte van het kanaal zich toe, waardoor nagenoeg de voorwand 
van den conus wordt bereikt. Het komt hier niet tot een doorbraak. 
De ventriculus terminalis heeft een lengte van ruim 5.5 m.m. 
Van twee paarden is het einde van het sacrale merg overlangs 
